مسأله ٧١٥ كسى كه وظيفه‌اش تيمّم است، اگر بداند (١) تا آخر وقت عذر او باقى مى‌ماند (٢) ، در وسعت وقت مى‌تواند با تيمّم نماز بخواند (٣) ، ولى اگر بداند (٤) كه تا آخر وقت عذر او برطرف مى‌شود، بايد (٥) صبر كند و با وضو يا غسل نماز بخواند (٦) ، يا در تنگى وقت با تيمّم نماز را به جا آورد.

(١) مكارم: اگر يقين داشته باشد يا احتمال دهد. .

فاضل: اگر بداند يا احتمال بدهد. .

زنجانى: اگر اطمينان داشته باشد. .

(٢) سيستانى: يا از برطرف شدن آن مأيوس باشد. .

مكارم: مى‌تواند در اول وقت با تيمّم نماز بخواند، ولى اگر يقين داشته باشد كه تا آخر وقت عذر او برطرف مى‌شود بنا بر احتياط واجب بايد صبر كند.

(٣) زنجانى: ولى اگر تصادفاً عذرش قبل از گذشتن وقت برطرف شد، بايد نماز را با وضو يا غسل اعاده كند. .

بهجت: و هم چنين اگر اميد برطرف شدن عذر در آخر وقت را دارد أظهر جواز مبادرت به نماز با تيمّم است، اگر چه تأخير أفضل و أحوط است. [پايان مسأله]

(٤) زنجانى: اگر اطمينان دارد. .

(٥) گلپايگانى، صافى: احتياط لازم آن است. .

(٦) گلپايگانى: و اگر اميد دارد كه عذرش برطرف مى‌شود واجب نيست صبر كند بلكه مى‌تواند در وسعت وقت با تيمّم نماز بخواند، اگر چه در اين صورت هم احتياط خوب است.

خوئى، تبريزى، نورى: و نيز اگر ( صافى: بلكه اگر) اميد دارد كه عذرش برطرف شود احتياط واجب (صافى: احتياط لازم) آن است كه صبر كند و با وضو يا غسل نماز بخواند يا در تنگى وقت با تيمم نماز را به جا آورد.

زنجانى: و نيز اگر اميد دارد كه عذرش برطرف شود، بايد صبر كند و با وضو يا غسل نماز بخواند يا در تنگى وقت با تيمم نماز را به جا آورد البته مى‌تواند در اول وقت رجاءً با تيمم نماز بخواند كه اگر عذرش برطرف نشد نمازش صحيح است.

سيستانى: بلكه اگر از برطرف شدن آن تا آخر وقت مأيوس نباشد نمى‌تواند تا وقتى كه مأيوس نشده تيمّم كند و نماز بخواند مگر آن كه احتمال دهد كه اگر زودتر با تيمم نماز نخواند، نتواند تا آخر وقت حتى با تيمم نماز بخواند.

[مسأله ٧١٦ كسى كه نمى‌تواند وضو بگيرد يا غسل كند]

مسأله ٧١٦ كسى كه نمى‌تواند وضو بگيرد، يا غسل كند (١) ، مى‌تواند نمازهاى قضاى خود را با تيمّم بخواند (٢) هر چند احتمال بدهد كه به زودى عذر او برطرف مى‌شود (٣) ولى در صورت علم به زوال عذر تا پيش از ضيق شدن وقت (٤) بايد منتظر بماند.

(١) خوئى، تبريزى: اگر يقين كند يا احتمال بدهد كه عذرش برطرف نمى‌شود. .

گلپايگانى، صافى: اگر احتمال ندهد كه عذرش به زودى برطرف شود. .

سيستانى: اگر مأيوس از برطرف شدنش باشد. .

(٢) خوئى، تبريزى: ولى اگر بعداً عذرش برطرف شد بايد دوباره آنها را با وضو يا غسل به جا آورد.