خوئى، تبريزى، سيستانى: مسأله اگر از محلّى مسافرت كند كه اهل ندارد، وقتى به جايى برسد كه اگر آن محلّ اهل داشت، از آنجا ديده نمى‌شد بايد نماز را شكسته بخواند.

زنجانى: وقتى به جايى برسد كه اگر در آخر آن محل، با صداى بلند اذان بگويند شنيده نمى‌شود و اگر كسى در آن محل باشد او را نمى‌بيند. .

[مسأله ١٣٢٢ اگر به قدرى دور شود]

مسأله ١٣٢٢ اگر به قدرى دور شود كه نداند صدايى را كه مى‌شنود صداى اذان است يا صداى ديگرى (١) ، بايد نماز را شكسته بخواند. ولى اگر بفهمد اذان مى‌گويند و كلمات آن را تشخيص ندهد، بايد تمام بخواند.

اين مسأله در رسالۀ آيات عظام: بهجت و سيستانى نيست

(١) اراكى: و هم چنين اگر بفهمد اذان مى‌گويند و كلمات آن را تشخيص ندهد، بنا بر احتياط واجب بايد هم شكسته و هم تمام بخواند.

مكارم: رجوع كنيد به ذيل مسأله ١٣٢٦.

مسائل اختصاصى

سيستانى: مسأله ١٣٠٨ كسى كه در كشتى يا قطار نشسته و قبل از رسيدن به حدّ ترخّص به نيّت نماز تمام مشغول شود ولى قبل از ركوع ركعت سوّم به حدّ ترخّص برسد، بايد نمازش را شكسته به جا آورد.

سيستانى: مسأله ١٣٠٩ اگر در فرضى كه در مسأله پيش گذشت بعد از ركوع ركعت سوّم به حدّ ترخّص برسد، بايد نماز ديگرى را شكسته به جا آورد و تمام كردن نماز اوّل لازم نيست.

سيستانى: مسأله ١٣١٠ اگر كسى يقين پيدا كند كه به حد ترخّص رسيده و نماز را شكسته به جا آورد و سپس معلوم شود كه در وقت نماز به حد ترخص نرسيده بود بايد نماز را دوباره انجام دهد، پس چنانچه در اين حال هنوز به حد ترخص نرسيده باشد، بايد نماز را تمام بخواند و در صورتى كه از حد ترخص گذشته باشد نماز را شكسته به جا آورد و اگر وقت گذشته نماز را مطابق وظيفه‌اش در هنگام فوت آن به جا آورد.

[مسأله ١٣٢٣ اگر به قدرى دور شود كه اذان خانه‌ها را نشنود]

مسأله ١٣٢٣ اگر به قدرى دور شود كه اذان خانه‌ها (١) را نشنود ولى اذان شهر را كه معمولاً در جاى بلند مى‌گويند بشنود، نبايد نماز را شكسته بخواند.

اين مسأله در رساله آيات عظام: سيستانى و مكارم نيست

(١) فاضل: اذان خانه‌هاى آخر شهر. .

[مسأله ١٣٢٤ اگر به جايى برسد كه اذان شهر را نشنود]

مسأله ١٣٢٤ اگر به جايى برسد كه اذان شهر را كه معمولاً در جاى بلند مى‌گويند نشنود (١) ولى اذانى را كه در جاى خيلى بلند (٢) مى‌گويند بشنود، بايد نماز را شكسته بخواند.

اين مسأله، در رسالۀ آيت اللّٰه سيستانى نيست