مسأله ١٠٣٠ در ركوع بايد به مقدار ذكر واجب، بدن آرام باشد (١) و در ذكر مستحب هم اگر آن را به قصد ذكرى كه براى ركوع دستور داده‌اند بگويد بنا بر احتياط واجب (٢) ، آرام بودن بدن لازم است (٣) .

(١) خوئى: و در ذكر مستحب هم آرام بودن بدن در صورتى كه قصد خصوصيّت نمايد أحوط است.

تبريزى: و در ذكر مستحب هم آرام بودن بدن بهتر است.

بهجت: و آرام گرفتن بدن در حدّى كه بگويند آرام گرفت، داخل در ركن ركوعى است و زائد بر آن مثل خود ذكر ركوع، داخل در ركن نيست، اگر چه واجب است.

زنجانى: براى تحقق ركوع بايد بعد از خم شدن بدن آرام بگيرد و در حال ذكر واجب آن نيز بايد بدن آرام باشد. .

(٢) [عبارت «بنا بر احتياط واجب» در رساله آيت اللّٰه مكارم نيست]

(٣) فاضل: بنا بر احتياط واجب بايد بدن آرام باشد.

سيستانى: مسأله در حال ركوع بايد بدن نمازگزار آرام باشد و نبايد بدن خود را به اختيار به طورى حركت دهد كه از حال آرام بودن خارج شود حتّٰى بنا بر احتياط زمانى كه مشغول به ذكر واجب نيست، و اگر عمداً اين استقرار را رعايت نكند، نماز بنا بر احتياط باطل است حتى اگر ذكر را در حال استقرار اعاده كند.

[مسأله ١٠٣١ اگر موقعى كه ذكر واجب ركوع را مى‌گويد]

مسأله ١٠٣١ اگر موقعى كه ذكر واجب ركوع را مى‌گويد، بى‌اختيار (١) به قدرى حركت كند كه از حال آرام بودن بدن خارج شود بايد بعد از آرام گرفتن بدن، بنا بر احتياط واجب (٢) دوباره ذكر را بگويد (٣) ، ولى اگر كمى حركت كند كه از حال آرام بودن بدن خارج نشود، يا انگشتان را (٤) حركت دهد اشكال ندارد (٥) .

(١) سيستانى: سهواً يا بى‌اختيار. .

(٢) [عبارت «بنا بر احتياط واجب» در رسالۀ آيات عظام: اراكى، گلپايگانى، بهجت و صافى نيست]

(٣) خوئى، تبريزى، سيستانى: بهتر اين است كه بعد از آرام گرفتن بدن دوباره ذكر را بگويد. .

(٤) زنجانى: دستها و انگشتان را. .

(٥) خوئى، سيستانى، تبريزى: ضررى ندارد.

مكارم: مسأله هر گاه در موقعى كه مشغول ذكر واجب است كسى به او تنه بزند، يا به علّت ديگرى بدن از آرامش بيرون رود، بايد بعد از آرام گرفتن دوباره ذكر را بگويد، ولى حركات مختصر اشكال ندارد.

[مسأله ١٠٣٢ اگر پيش از آن كه به مقدار ركوع خم شود]

مسأله ١٠٣٢ اگر پيش از آن كه به مقدار ركوع خم شود و بدن آرام بگيرد عمداً (١) ذكر ركوع را بگويد، نمازش باطل است (٢) .

اين مسأله، در رسالۀ آيت اللّٰه بهجت نيست