مسأله ١٢٠٧ اگر پيش از آن كه مشغول تشهد شود، يا (در ركعتهايى كه تشهد ندارد (١)) پيش از ايستادن، شك كند كه دو سجده (٢) را به جا آورده يا نه (٣) و در همان موقع يكى از شكهايى كه بعد از تمام شدن دو سجده صحيح است، برايش پيش آيد نمازش باطل است.

اين مسأله، در رسالۀ آيت اللّٰه بهجت نيست

(١) [قسمت داخل پرانتز در رساله آيات عظام: گلپايگانى، خوئى، تبريزى و صافى نيست]

(٢) خوئى، تبريزى، زنجانى: يك يا دو سجده. .

(٣) سيستانى: اگر پيش از آن كه مشغول تشهد شود يا پيش از ايستادن در ركعتهايى كه تشهد ندارد شك كند كه يك يا دو سجده را به جا آورده يا نه. .

مكارم: رجوع كنيد به ذيل مسأله ١٢٠٦.

[مسأله ١٢٠٨ اگر موقعى كه ايستاده، بين سه و چهار شك كند]

مسأله ١٢٠٨ اگر موقعى كه ايستاده، بين سه و چهار يا بين سه و چهار و پنج شك كند و يادش بيايد كه دو سجده، يا يك سجده (١) از ركعت پيش به جا نياورده نمازش باطل است (٢) .

اين مسأله، در رسالۀ آيت اللّٰه مكارم نيست

(١) فاضل، نورى: يادش بيايد كه دو سجده. .

(٢) بهجت: بنا بر أظهر.

[مسأله ١٢٠٩ اگر شك او از بين برود و شك ديگرى برايش پيش آيد]

مسأله ١٢٠٩ اگر شك او از بين برود و شك ديگرى برايش پيش آيد، مثلاً اول شك كند كه دو ركعت خوانده يا سه ركعت، بعد شك كند كه سه ركعت خوانده يا چهار ركعت، بايد به دستور شك دوم عمل نمايد.

اين مسأله، در رسالۀ آيت اللّٰه بهجت نيست

[مسأله ١٢١٠ اگر بعد از نماز شك كند]

مسأله ١٢١٠ اگر بعد از نماز شك كند كه در نماز مثلاً بين دو و چهار شك كرده يا بين سه و چهار، احتياط واجب آن است كه به دستور هر دو عمل كند و نماز را هم دوباره بخواند (١) .

اين مسأله، در رسالۀ آيت اللّٰه بهجت نيست

(١) خوئى: جايز است كه نماز را به هم زده و دوباره بخواند.

تبريزى: بهتر آن است كه به دستور هر دو عمل كند و نماز را دوباره بخواند و جايز است كه نماز را به هم زده و دوباره بخواند.

سيستانى: مى‌تواند به دستور هر دو شك عمل كند. و نيز مى‌تواند پس از انجام كارى كه نماز را باطل مى‌كند آن را دوباره بخواند.

زنجانى: مسأله اگر بعد از نماز شك كند كه در حال نماز مثلاً بين دو و چهار شك كرده يا بين سه و چهار، بنا بر احتياط واجب اگر به يك شك، گمان دارد به دستور آن عمل كند وگرنه، دستور يكى از اين دو شك را انجام داده، و در هر دو حال نماز را دوباره بخواند، و هم چنين است اگر بيشتر از دو احتمال در بارۀ شك داشته باشد؛ مثلاً بداند شك وى از شكهاى صحيح بوده و نداند از كدام قسم آن بوده است.

[مسأله ١٢١١ اگر بعد از نماز بفهمد كه در نماز شكى براى او پيش آمده]

مسأله ١٢١١ اگر بعد از نماز بفهمد كه در نماز شكى براى او پيش آمده ولى نداند از شكهاى باطل بوده يا از شكهاى صحيح (١) و اگر از شكهاى صحيح بوده كدام قسم آن بوده است (٢) بنا بر احتياط واجب بايد به دستور شكهايى كه صحيح بوده و احتمال مى‌داده عمل