(١) بهجت: دستها را تا مقابل گوشها يا مقابل صورت يا گونه‌ها يا مقابل پايين گردن بالا ببرد. و نبايد دستها را از مقابل گوشها و سر بالاتر ببرد؛ و مستحب است در نماز جماعت امام تكبير را بلند و مأموم آهسته بگويد.

[مسأله ٩٥٦ اگر شك كند كه تكبيرة الاحرام را گفته يا نه]

مسأله ٩٥٦ اگر شك كند كه تكبيرة الاحرام را گفته يا نه چنانچه مشغول خواندن چيزى (١) شده، به شك خود اعتنا نكند و اگر چيزى نخوانده، بايد تكبير را بگويد.

اين مسأله، در رسالۀ آيت اللّٰه بهجت نيست

(١) خوئى، تبريزى، سيستانى، زنجانى: چيزى از قرائت. .

فاضل: چيزى از قرائت يا ذكرهاى مستحب قبل از آن مثل استعاذه. .

[مسأله ٩٥٧ اگر بعد از گفتن تكبيرة الاحرام شك كند]

مسأله ٩٥٧ اگر بعد از گفتن تكبيرة الاحرام شك كند كه آن را صحيح گفته يا نه، بايد به شك خود اعتنا نكند (١) .

اين مسأله، در رسالۀ آيت اللّٰه بهجت نيست

(١) فاضل: ولى مستحبّ است نماز را تمام كند و دوباره بخواند.

اراكى: بنا بر احتياط واجب نماز را تمام كند و دوباره بخواند.

گلپايگانى، صافى: چنانچه مشغول خواندن چيزى شده به شك خود اعتنا نكند و هم چنين است اگر چيزى نخوانده و لكن احتياط مستحبّ آن است كه در اين صورت نماز را تمام كند و دوباره بخواند.

خوئى، تبريزى، سيستانى: چه مشغول خواندن چيزى شده باشد يا نه، به شك خود اعتنا نكند.

زنجانى: چه مشغول چيزى شده باشد يا نه، به احتياط واجب تكبيرة الاحرام او محكوم به بطلان است و احتياط مستحب آن است كه نماز را تمام كرده، و دوباره اعاده كند؛ ولى مى‌تواند آن را قطع كرده، اعاده كند.

قيام (ايستادن)

[مسأله ٩٥٨ قيام در موقع گفتن تكبيرة الاحرام]

مسأله ٩٥٨ قيام در موقع گفتن تكبيرة الاحرام (١) و قيام پيش از ركوع كه آن را قيام متصل به ركوع مى‌گويند ركن است، ولى قيام در موقع خواندن حمد و سوره و قيام بعد از ركوع ركن نيست (٢) و اگر كسى آن را از روى فراموشى ترك كند، نمازش صحيح است.

(١) بهجت: بنا بر ظاهر. .

(٢) مكارم: واجب است امّا ركن نيست. [پايان مسأله]

زنجانى: مسأله قيام پيش از ركوع، كه آن را قيام متصل به ركوع مى‌گويند، ركن است،