مسأله ١٧١٠ اگر روزۀ رمضان را عمداً نگيرد (١) ، بايد قضاى آن را به جا آورد و براى هر روز دو ماه روزه بگيرد يا به شصت فقير طعام بدهد، يا يك بنده آزاد كند (٢) و چنانچه تا رمضان آينده قضاى آن روزه را به جا نياورد براى هر روز نيز دادن يك مد طعام لازم است (٣) .

(١) زنجانى: بدون عذر نگيرد.

. اين مسأله در رسالۀ آيت اللّٰه مكارم نيست

(٢) زنجانى: به تفصيلى كه در مسألۀ[١٦٦٠]گذشت. .

(٣) گلپايگانى، صافى: براى هر روز، دادن يك مد بنا بر احتياط، لازم مى‌شود.

خوئى، تبريزى: ( سيستانى: بنا بر احتياط لازم) براى هر روز يك مد طعام نيز كفاره بدهد.

زنجانى: بنا بر احتياط براى هر روز يك مد ديگر طعام به فقير بدهد.

بهجت: مسأله كسى كه روزه ماه مبارك رمضان بر او واجب است، اگر به عمد يا شبه عمد، روزه خود را باطل كند، بايد علاوه بر قضاى آن، كفاره بدهد مگر در مواردى كه بعداً گفته خواهد شد.

[مسأله ١٧١١ اگر روزۀ رمضان را عمداً نگيرد]

مسأله ١٧١١ اگر روزۀ رمضان را عمداً نگيرد و در روز كارى كه روزه را باطل مى‌كند انجام دهد (١) ، مثلاً چند مرتبه جماع كند يك كفاره كافى است.

اين مسأله در رسالۀ آيات عظام: مكارم، فاضل و بهجت نيست

(١) اراكى: يك كفاره كافى است ولى اگر چند مرتبه جماع كند بايد براى هر مرتبه يك كفاره بدهد.

خوئى: مسأله اگر روزۀ رمضان را عمداً نگيرد و در روز مكرّر جماع يا استمناء كند كفاره هم مكرر مى‌شود ولى اگر چند مرتبه كار ديگرى كه روزه را باطل مى‌كند انجام دهد، مثلاً چند مرتبه غذا بخورد يك كفاره كافى است.

گلپايگانى، صافى، نورى: اگر روزۀ رمضان را عمداً نگيرد و در روز مكرّر جماع كند (گلپايگانى، صافى: بنا بر احتياط واجب) كفاره هم مكرّر مى‌شود. .

سيستانى: كفاره مكرّر نمى‌شود. .

سيستانى: و هم چنين اگر. .

زنجانى: يا هم غذا خورده و هم با مايع روان اماله كند. .

[مسأله ١٧١٢ بعد از مرگ پدر پسر بزرگتر بايد قضاى نماز و روزۀ او را به جا آورد]

مسأله ١٧١٢ بعد از مرگ پدر پسر بزرگتر بايد قضاى نماز و روزۀ او را به تفصيلى كه در مسأله ١٣٩٠ گفته شد به جا آورد ولى قضاى روزۀ مادر، بر پسر واجب نيست (١) .

اين مسأله در رسالۀ آيت اللّٰه بهجت نيست