گلپايگانى، خوئى، بهجت، سيستانى، تبريزى، صافى، زنجانى، نورى: سجدۀ دوّم او حساب مى‌شود (بهجت: و نمازش صحيح است) و اگر به خيال اين كه سجدۀ دوم امام است به سجده رود و بفهمد سجدۀ اوّل امام بوده، بايد به قصد اين كه با امام سجده كند تمام كند و دوباره با امام به سجده رود و در هر دو صورت بهتر آن است كه نماز را به جماعت تمام كند و دو باره بخواند.

زنجانى: بايد سجده را به قصد همراهى با امام تمام كند و دوباره با امام به سجده رود، و در هر صورت بنا بر احتياط مستحب پس از تمام كردن نماز با جماعت، آن را دوباره بخواند.

تبريزى: بايد به قصد سجده با امام، سجده را تمام كند و دوباره با امام به سجده رود.

بهجت: سجدۀ اوّل او خواهد بود و بقيۀ نماز را با امام مى‌خواند.

گلپايگانى، صافى: در هر دو صورت احتياط واجب آن است. .

سيستانى: در هر صورت بهتر آن است. .

[مسأله ١٤٧٦ اگر سهواً پيش از امام به ركوع رود]

مسأله ١٤٧٦ اگر سهواً پيش از امام به ركوع رود و طورى باشد كه اگر سر بر دارد به مقدارى از قرائت امام مى‌رسد (١) ، چنانچه سر بردارد و با امام به ركوع رود نمازش صحيح است (٢) .

(١) مكارم: بايد برگردد و قرائت امام را درك كند و با او به ركوع رود و هر گاه مى‌داند به چيزى از قرائت امام نمى‌رسد، احتياط واجب آن است كه سر بردارد و با امام نماز را تمام كند و نماز را دوباره بخواند. در تمام مواردى كه مأموم بايد برگردد، اگر عمداً برنگردد، نمازش اشكال دارد.

زنجانى: بايد برگردد و با امام به ركوع رود و نمازش صحيح است و اگر عمداً برنگردد، نمازش باطل است؛ و احتياط استحبابى آن است كه به نيت فرادىٰ نماز را تمام كند.

بهجت: بايد سر بردارد و با امام به ركوع رود و نمازش صحيح است.

(٢) گلپايگانى: و اگر عمداً برنگردد، احتياط واجب آن است كه نماز را به جماعت تمام كند و دوباره بخواند.

اراكى: و بنا بر احتياط واجب در هر دو ركوع بايد ذكر را بگويد.

خوئى تبريزى، صافى: و اگر عمداً برنگردد، نمازش باطل است.

سيستانى: و اگر عمداً برنگردد، صحت جماعتش محل اشكال است ولى نمازش صحيح است به تفصيلى كه در مسأله [١٤٢٣]گذشت.

فاضل: و اگر عمداً برنگردد و اين باعث شود كه مقدارى از قرائت امام را درك نكند نمازش باطل است و بنا بر احتياط مستحب در هر دو ركوع ذكر را بگويد ليكن احتياط واجب آن است كه در ركوع اوّل يك ذكر صغير بيشتر نگويد.

[مسأله ١٤٧٧ اگر سهواً پيش از امام به ركوع رود]

مسأله ١٤٧٧ اگر سهواً پيش از امام به ركوع رود و طورى باشد كه اگر برگردد به چيزى از قرائت امام نمى‌رسد (١) ، واجب است سر بردارد (٢) و با امام نماز را تمام كند