مسأله ١٧١٤ مسافرى كه بايد نمازهاى چهار ركعتى را در سفر دو ركعت بخواند، نبايد روزه بگيرد و مسافرى كه نمازش را تمام مى‌خواند مثل كسى كه شغلش مسافرت يا سفر او سفر معصيت است (١) ، بايد در سفر روزه بگيرد.

(١) زنجانى: مثل كسى كه زياد مسافرت مى‌كند يا سفر او سفر معصيت است. .

مكارم: مسأله شخص مسافر (با شرايطى كه در مسأله نماز مسافر گفته شد) نبايد روزه بگيرد، و بطور كلى در هر موردى نماز شكسته است روزه را بايد ترك كرد و در جايى كه نماز را بايد تمام بخواند (مانند كسى كه شغلش مسافرت است و يا در محلى قصد ماندن ده روز كرده) بايد روزه را بگيرد.

بهجت: مسأله مسافرى كه نماز چهار ركعتى او شكسته است، نمى‌تواند در سفر روزه بگيرد، ولى مسافرى كه نماز او تمام يعنى چهار ركعتى است بايد در حال سفر هم روزه‌اش را بگيرد، و تفصيل مسائل در نماز مسافر گذشت.

[مسأله ١٧١٥ مسافرت در ماه رمضان اشكال ندارد]

مسأله ١٧١٥ مسافرت در ماه رمضان اشكال ندارد. ولى اگر براى فرار از روزه باشد مكروه است (١) .

اين مسأله در رسالۀ آيت اللّٰه بهجت نيست

(١) خوئى، تبريزى، سيستانى: و هم چنين است (خوئى، سيستانى: مطلقِ) سفر (خوئى، تبريزى: قبل از روز بيست و چهارم) در ماه رمضان، مگر اين كه سفر براى حج يا عمره يا به جهت ضرورتى باشد.

زنجانى: و هم چنين است مطلق سفر قبل از پايان شب بيست و سوم ماه رمضان، مگر اين كه سفر براى حج يا عمره يا استقبال برادر مؤمن يا از بيم تلف مال و يا تلف جان برادر مؤمن يا به جهت ضرورت ديگر باشد.

[مسأله ١٧١٦ اگر غير روزۀ رمضان روزۀ معين ديگرى بر انسان واجب باشد]

مسأله ١٧١٦ اگر غير روزۀ رمضان روزۀ معين ديگرى بر انسان واجب باشد (١) بنا بر احتياط واجب نبايد در آن روز مسافرت كند. و اگر در سفر باشد بايد قصد كند كه ده روز در جايى بماند و آن روز را روزه بگيرد ولى اگر نذر كرده باشد روز معينى را روزه بگيرد مى‌تواند در آن روز مسافرت نمايد.

اين مسأله در رسالۀ آيت اللّٰه بهجت نيست

(١) گلپايگانى، نورى: مثلاً نذر كرده باشد روز معينى را روزه بگيرد، (گلپايگانى: بنا بر احتياط لازم نورى: بنا بر احتياط واجب) تا ناچار نشود، نمى‌تواند در آن روز مسافرت كند و اگر در سفر باشد چنانچه ممكن است بايد بنا بر احتياط لازم قصد كند كه ده روز در جايى بماند و آن روز را روزه بگيرد.

اراكى: نبايد در آن روز مسافرت كند و اگر در سفر باشد در صورت امكان بايد قصد كند كه ده روز در جايى بماند و آن روز را روزه بگيرد.

خوئى، تبريزى: مثلاً نذر كرده باشد روز معيّنى را روزه بگيرد، بهتر آن است كه تا ناچار نشود در آن روز مسافرت نكند. و اگر در سفر باشد چنانچه ممكن است قصد كند كه