مسأله ٣٢٧ اگر روى دمل يا زخم يا شكستگى بسته باشد، چنانچه باز كردن آن ممكن است (و زحمت و مشقّت هم ندارد (١)) و آب هم براى آن ضرر ندارد، بايد روى آن را باز كند و وضو بگيرد، چه زخم و مانند آن در صورت و دستها باشد، يا جلوى سر و روى پاها.

اين مسأله در رساله آيت اللّٰه زنجانى نيست

(١) سيستانى: چنانچه باز كردن آن بدون مشقت ممكن است. .

[قسمت داخل پرانتز در رساله آيات عظام: خوئى، گلپايگانى، صافى، بهجت و تبريزى نيست]

مكارم: مسأله هر گاه زخم يا دُمل و شكستگى با پارچه يا گچ يا مانند آن بسته شده است، چنانچه باز كردن آن ضرر و مشقّت زيادى ندارد و آب هم براى آن مضرّ نيست بايد آن را باز كند و وضو بگيرد، در غير اين صورت اطراف زخم يا شكستگى را بشويد و احتياط مستحبّ آن است كه روى جبيره را نيز مسح كند و اگر جبيره نجس است يا نمى‌شود روى آن دست تر بكشد، پارچه پاكى را بر آن ببندد و دست تر روى آن بكشد.

[مسأله ٣٢٨ اگر زخم يا دمل يا شكستگى در صورت يا دستها باشد]

مسأله ٣٢٨ اگر زخم يا دمل يا شكستگى در صورت يا دستها باشد و بشود روى آن را باز كرد (١) ، چنانچه ريختن آب، روى آن ضرر دارد و كشيدن دست تر ضرر ندارد، واجب است دست تر روى آن بكشد (٢) .

(١) زنجانى: اگر جارى ساختن آب بر آن، هر چند به وسيله كشيدن دست تر بر روى آن، ممكن باشد، بايد اين كار را انجام دهد، و در غير اين صورت اگر كشيدن دست تر روى پوست ضرر ندارد، احتياط واجب آن است كه دست تر روى پوست بكشد و بعد پارچه پاك و مانند آن روى آن بگذارد و روى پارچه را هم دست تر بكشد، و در صورتى كه دست تر روى پوست كشيدن ضرر داشته باشد تنها بر روى پارچۀ پاك و مانند آن دست تر بكشد.

(٢) گلپايگانى، صافى: كشيدن دست تر روى آن كافى است و پارچه گذاردن و دست روى آن كشيدن لازم نيست اگر چه احتياطاً خوب است.

بهجت: بنا بر أظهر بايد دست تر روى آن بكشد و بعد پارچۀ پاكى روى آن بگذارد و روى پارچه را هم دست تر بكشد به نحوى كه در محلّ مسح و غسْل گذشت و اگر صدق غسْل جبيره در محلّ غسْل ننمايد احتياط اين است كه تيمّم هم بنمايد.

مكارم: رجوع كنيد به ذيل مسأله ٣٢٧.