مسأله ١٢٠٠ اگر يكى از شكهاى صحيح براى انسان پيش آيد (١) نبايد نماز را بشكند (٢) و چنانچه نماز را بشكند معصيت كرده است (٣) ، پس اگر پيش از انجام كارى كه نماز را باطل مى‌كند مثل رو گرداندن از قبله (٤) ، نماز را از سر گيرد نماز دومش هم باطل است. و اگر بعد از انجام كارى كه نماز را باطل مى‌كند، مشغول نماز شود نماز دوّمش صحيح است.

(١) سيستانى: چنانچه وقت نماز تنگ باشد كه نتواند نماز را از سر گيرد نبايد نماز را بشكند و بايستى به دستورى كه گفته شد عمل نمايد. ولى اگر وقت نماز وسعت داشته باشد مى‌تواند نماز را بشكند و از سر بگيرد.

(٢) خوئى، تبريزى: بنا بر احتياط واجب نبايد نماز را بشكند و بايستى به دستورى كه گفته شد عمل نمايد. [پايان مسأله ]زنجانى: و بايستى به دستورى كه گفته شد عمل نمايد. [پايان مسأله]

مكارم: نمى‌تواند نماز را بشكند، بلكه بايد به دستورهاى بالا عمل كند و در مورد تمام شكها بايد قبلاً كمى فكر كند اگر يقين به هيچ طرف حاصل نشد و يا گمان در مواردى كه معتبر است بر هيچ طرف قرار نگرفت، چنانچه از شكهاى باطل باشد نماز را رها مى‌كند و اگر از شكهاى صحيح باشد به دستور آن عمل مى‌نمايد.

(٣) بهجت: بقيه مسأله ذكر نشده.

(٤) گلپايگانى، صافى: مثل پشت كردن به قبله. .

[مسأله ١٢٠١ اگر يكى از شكهايى كه نماز احتياط براى آنها واجب است]

مسأله ١٢٠١ اگر يكى از شكهايى كه نماز احتياط براى آنها واجب است در نماز پيش آيد، (١) چنانچه انسان نماز را تمام كند (٢) و بدون خواندن نماز احتياط نماز را از سر بگيرد معصيت كرده است (٣) . پس اگر پيش از انجام كارى كه نماز را باطل مى‌كند (٤) نماز را از سر گرفته، نماز دوّمش هم باطل است و اگر بعد از انجام كارى كه نماز را باطل مى‌كند، مشغول نماز شده نماز دوّمش صحيح است.

اين مسأله، در رسالۀ آيت اللّٰه مكارم نيست

(١) زنجانى: پس از تمام شدن نماز، بايد فوراً نماز احتياط را بخواند و بدون خواندن نماز احتياط، نماز ديگرى نخواند و اگر احتياطاً بخواهد نماز را از سر بگيرد، بايد پس از خواندن نماز احتياط باشد.