مسأله ٨٤٩ اگر در بدن يا لباس نمازگزار، خون زخم يا جراحت يا دُمَل باشد (چنانچه طورى است كه آب كشيدن بدن يا لباس يا عوض كردن لباس براى بيشتر مردم يا براى خصوص او سخت است (١)) ، تا وقتى كه زخم يا جراحت يا دُمَل خوب نشده است، مى‌تواند با آن خون نماز بخواند (٢) و هم چنين است اگر چركى كه با خون بيرون آمده يا دوايى كه روى زخم گذاشته‌اند و نجس شده، در بدن يا لباس او باشد.

(١) اراكى، گلپايگانى، خوئى، بهجت، تبريزى، صافى: براى بيشتر مردم سخت است. .

مكارم: هر گاه در بدن يا لباس نمازگزار خون زخم يا جراحت يا دُمَل باشد اگر به گونه‌اى است كه آب كشيدن بدن يا لباس كار مشكلى است. .

[قسمت داخل پرانتز در رساله آيات عظام: سيستانى و زنجانى نيست]

(٢) بهجت: و اگر طورى است كه براى مردم آب كشيدن آن سخت نيست ولى براى شخص او سخت و مشكل است، صحّت نماز با اين لباس يا بدن، خالى از وجه نيست. .

[مسأله ٨٥٠ اگر خون بريدگى و زخم كه به زودى خوب مى‌شود]

مسأله ٨٥٠ اگر خون بريدگى و زخم كه به زودى خوب مى‌شود و شستن آن آسان است (١) ، در بدن يا لباس نمازگزار باشد (٢) ، نماز او باطل است.

اين مسأله در رسالۀ آيت اللّٰه زنجانى نيست

(١) گلپايگانى، صافى: و از درهم زيادتر است. .

فاضل: و به اندازۀ درهم يا بيشتر باشد. .

(٢) مكارم: بايد آن را آب كشد.

تبريزى، سيستانى: و خون به مقدار درهم يا بيشتر باشد نماز او باطل است.

[مسأله ٨٥١ اگر جايى از بدن يا لباس كه با زخم فاصله دارد]

مسأله ٨٥١ اگر جايى از بدن يا لباس كه با زخم فاصله دارد (١) به رطوبت زخم نجس شود، جايز نيست با آن نماز بخواند (٢) . ولى اگر مقدارى از بدن يا لباس كه معمولاً به رطوبت زخم آلوده مى‌شود (٣) به رطوبت آن نجس شود نماز خواندن با آن مانعى ندارد.

(١) مكارم: اگر با آن نجس شود بايد آن را آب بكشد مگر جاهايى كه معمولاً خون از زخم به آنجا سرايت مى‌كند.

(٢) بهجت: ولى مقدارى از بدن يا لباس كه معمولاً به رطوبت زخم آلوده مى‌شود، نماز خواندن با آن مانعى ندارد.

(٣) سيستانى: كه اطراف زخم است. .

مساله اختصاصى

مكارم: مسأله ٧٧٧ هر گاه به آسانى مى‌تواند زخم را پانسمان كند و از سرايت خون به ساير بدن يا لباس جلوگيرى كند بايد اين كار را انجام دهد.

[مسأله ٨٥٢ اگر از زخمى كه توى دهان و بينى و مانند اينهاست]

مسأله ٨٥٢ اگر از زخمى كه توى دهان و بينى و مانند اينهاست خونى به بدن يا لباس برسد (١) ، احتياط واجب آن است كه با آن نماز نخواند (٢) ، ولى با خون بواسير مى‌شود نماز خواند اگر چه دانه‌هايش در داخل باشد.