رساله توضیح المسایل ( مراجع ) - خمینی، روح الله و سایر مراجع - الصفحة ٦٩٠ - مسأله ١٢٨٦ كسى كه در سفر به اختيار ديگرى است
سيستانى: وقتى به حدّ ترخّص (كه معنايش قبل از مسأله [١٣١٨]خواهد آمد) برسد. .
(٣) سيستانى: احتياط لازم آن است كه نمازش را هم تمام و هم شكسته بخواند.
(٤) خوئى، گلپايگانى، صافى، تبريزى، زنجانى: عرفاً نگويند. .
[مسأله ١٢٨٤ كسى كه در سفر به اختيار ديگرى است]
مسأله ١٢٨٤ كسى كه در سفر به اختيار ديگرى است (١) ، مانند نوكرى كه با آقاى خود مسافرت مىكند (٢) چنانچه بداند سفر او هشت فرسخ است، بايد نماز را شكسته بخواند (٣) .
(١) مكارم: مانند پسرى كه با پدر خود مسافرت مىكند، چنانچه بداند سفر پدرش هشت فرسخ است بايد نماز را شكسته بخواند، حتّى اگر كسى را به اجبار به جايى مىبرند (مانند زندانى) و بداند مسافت او هشت فرسخ يا بيشتر است همين حكم را دارد، مگر اين كه احتمال عقلايى بدهد كه پيش از رسيدن به چهار فرسخ از آنها جدا مىشود و برمىگردد.
(٢) سيستانى: مانند زن و فرزند و نوكر و زندانى. .
(٣) گلپايگانى، صافى: و اگر نداند، بنا بر احتياط واجب بايد از او بپرسد كه اگر سفر او هشت فرسخ باشد، نماز را شكسته به جا آورد.
خوئى، سيستانى، تبريزى، زنجانى: و اگر نداند، نماز را تمام به جا آورد، و پرسيدن لازم نيست (سيستانى: گرچه بهتر است) .
فاضل: و در صورت شك در قصد او، احتياط واجب اين است كه فحص كند ولى بر آن شخص لازم نيست به او خبر بدهد.
[مسأله ١٢٨٥ كسى كه در سفر به اختيار ديگرى است]
مسأله ١٢٨٥ كسى كه در سفر به اختيار ديگرى است، اگر بداند يا گمان داشته باشد (١) كه پيش از رسيدن به چهار فرسخ از او جدا مىشود (٢) ، بايد نماز را تمام بخواند.
(١) بهجت: بلكه اگر احتمال نيز بدهد. .
(٢) گلپايگانى، سيستانى، صافى: و سفر نمىكند. .
بهجت: و برمىگردد. .
زنجانى: [و]به سفر ادامه نمىدهد. .
مكارم: رجوع كنيد به ذيل مسأله ١٢٨٤.
[مسأله ١٢٨٦ كسى كه در سفر به اختيار ديگرى است]
مسأله ١٢٨٦ كسى كه در سفر به اختيار ديگرى است، اگر شك دارد كه پيش از رسيدن به چهار فرسخ از او جدا مىشود يا نه، بايد نماز را شكسته بخواند (١) . و نيز اگر (٢) شك او از اين جهت است كه احتمال مىدهد مانعى براى سفر او پيش آيد، چنانچه احتمال او در نظر مردم بجا نباشد بايد نمازش را شكسته بخواند.
اين مسأله، در رسالۀ آيت اللّٰه مكارم نيست
(١) اراكى: بايد نماز را تمام بخواند مگر آن كه اطمينان داشته باشد كه جدا نمىشود.
خوئى، گلپايگانى، صافى: بايد نماز را تمام بخواند. .
فاضل: ظاهر اين است كه بايد تمام بخواند مگر اطمينان به عدم مفارقت داشته باشد. .
تبريزى: بايد نماز را تمام بخواند ولى چنانچه احتمال جدا شدن او در نظر مردم به جا نباشد بايد نماز را شكسته بخواند.
زنجانى: بايد نماز را تمام بخواند، ولى اگر تصميم داشته باشد كه چهار فرسخ را سفر نمايد و براى برطرف كردن موانع هم تلاش مىكند ولى احتمال مىدهد كه مانعى غير اختيارى