اراكى، گلپايگانى، صافى، زنجانى: ششم: از مبطلات نماز آن است كه عمداً كلمه‌اى (زنجانى: عمداً لفظى) بگويد كه دو حرف يا بيشتر باشد؛ اگر چه معنى هم نداشته باشد، ولى اگر سهواً بگويد نماز باطل نمى‌شود.

فاضل: ششم: از مبطلات نماز آن است كه عمداً كلمه‌اى را بگويد و آن را در معنايى استعمال كند، خواه يك حرف باشد يا بيشتر؛ و اگر سهواً بگويد نمازش باطل نمى‌شود.

بهجت: ششم: آن كه عمداً كلمه‌اى بگويد كه دو حرف يا بيشتر داشته، ولى بى‌معنى باشد و يا اين كه يك حرف يا بيشتر بوده، ولى معنا داشته باشد.

سيستانى: ششم: از مبطلات نماز آن است كه عمداً تكلم كند هر چند به كلمه‌اى كه بيش از يك حرف نداشته باشد؛ اگر آن حرف مُفهم معناى خودش باشد مثل (قِ) كه در زبان عربى به معناى اين است كه (نگهدارى كن) يا مُفهم معناى ديگرى مثل (ب) در جواب كسى كه از حرف دوّم الفبا سؤال كند. و چنانچه مُفهم هيچ معنايى نباشد، اگر مركّب از دو حرف يا بيشتر باشد باز هم بنا بر احتياط مُبطل نماز است.

مكارم: ششم: حرف زدن. اگر عمداً حرف بزند حتّى يك جمله، يا يك كلمه، حتّى كلمۀ دو حرفى مانند «من» و «ما» نماز او باطل است بلكه بنا بر احتياط اگر دو حرف معنى‌دار هم نباشد نماز باطل مى‌شود (منظور از احتياط در مبطلات نماز آن است كه نماز را تمام كرده بعد اعاده كند) . سخن گفتن از روى سهو و فراموشى و نسيان، نماز را باطل نمى‌كند.

[مسأله ١١٣٢ اگر كلمه‌اى بگويد كه يك حرف دارد]

مسأله ١١٣٢ اگر كلمه‌اى بگويد كه يك حرف دارد، چنانچه آن كلمه معنى داشته باشد مثل «ق» كه در زبان عرب به معناى اين است كه نگهدارى كن (١) ، چنانچه معنى آن را بداند و قصد آن را نمايد، نمازش باطل مى‌شود، بلكه اگر قصد معناى آن را نكند ولى ملتفت معناى آن باشد احتياط واجب آن است كه نماز را دوباره بخواند (٢) .

اين مسأله، در رسالۀ آيت اللّٰه بهجت نيست

(١) مكارم: و معنى آن را قصد كند نمازش باطل است و اگر قصد نكند، امّا متوجّه معنى آن باشد، احتياط آن است كه نماز را اعاده كند.

(٢) صافى: [و]بلكه اگر كلمۀ يك حرفى، معنى هم نداشته باشد احتياط، دوباره خواندن آن است.

خوئى، تبريزى، سيستانى: مسأله اگر سهواً كلمه‌اى بگويد كه يك حرف يا بيشتر دارد، اگر چه آن كلمه معنى داشته باشد، نمازش باطل نمى‌شود ولى (سيستانى: بنا بر احتياط) لازم است بعد از نماز سجدۀ سهو به جا آورد چنانكه خواهد آمد.