دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣١٣ - دو دنياطلبى

مى‌افكنند تا مشهور و محبوب شوند، آوازه بيابند و نامشان همه جا بر زبان‌ها باشد. بارى:

همه موجودات عالَم، شكارچى‌اند و تفاوتشان تنها در دام‌هاست [كه مى‌نهند].

تا انسان از دام نَفْس و كمند شيطان رها نشده، نمى‌تواند انگيزه خود را در رفتارها خالص كند و روشن است كه دنياگرايى اگر در قالب دين‌خواهى و در لباس آخرت‌جويى باشد، بسى خطرناك‌تر از دنياطلبى با چهره دنياخواهانه و ظاهرى تنعّم‌جويانه است. از پسِ آن ظاهر، حقيقت را يافتن بسى دشوار است. على ٧ در تصوير جامعى كه از اصناف مردم در عصر خود به دست داده است، اين حقيقت را به روشنى نشان مى‌دهد:

ومِنهُم مَن يَطلُبُ الدُّنيا بِعَمَلِ الآخِرَةِ ولا يَطلُبُ الآخِرَةَ بِعَمَلِ الدُّنيا، قَد طامَنَ مِن شَخصِهِ، وقارَبَ مِن خَطوِهِ، وشَمَّرَ مِن ثَوبِهِ، وزَخرَفَ مِن نَفسِهِ لِلأَمانَةِ، وَاتَّخَذَ سِترَ اللّهِ ذَريعَةً إلَى المَعصِيَةِ.[١]

در ميان آنان كسى هست كه با كار آخرت، دنيا را مى‌جويد و با كار دنيا آخرت را نمى‌طلبد، تن‌آساست و آرام گام بر مى‌دارد و دامن لباس خود را به كمر مى‌زند و به دروغ، خود را امين مردم جلوه مى‌دهد و پرده‌پوشى خداوند را ابزار براى گناه قرار داده است.

نمودهاى عينى گونه‌هاى دنياگرايى، بويژه دنيا جويى‌هاى با ظاهرِ آراسته به آخرتگرايى، بسى دشوار است. اين گونه گرايش‌ها فقط در هنگامه آزمايش و در گردونه‌هاى دشوار زندگى خود را نشان مى‌دهد؛ چرا كه جوهره درون انسان‌ها تنها در چنين شرايطى آشكار مى‌شود، كه امام ٧ فرمود:

[١]. نهج البلاغة: خطبه ٣٢، بحار الأنوار: ج ٧٨ ص ٥ ح ٥٤.