دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٣٣ - ٩/ ٢٤ پاسخ ابن عباس به عمرو بن عاص

نه شايسته آن است كه با وى رايزنى گردد و نه درخورِ آن كه با وى راز گفته شود.

عمرو در پايانِ نامه خويش، [اين شعر را] نوشت:

فتنه به درازا انجاميد و پس از [لطفِ‌] خدا

جز به مدارا و نرمشِ ابن عبّاس، اميدِ چاره نتوان بست.

سخنِ‌كسى را كه به منزلتِ وى شادمان است، براى او بازگوييد:

بهره خويش را فراموش مكن، كه فراموشكار، ترك كننده [خيرها] است.

هر كس [از ما و شما]، با هم‌نشين خود، هم‌ترازى و برابرى مى‌كند

و در ميان بيشه‌ها، شيران با شيران رويارو مى‌شوند.

جانم به‌قربانت! پيش از [نبردِ] درهم كوبنده پشتِ [انسان‌ها]

كه هيچ تعويذ و درمانى براى آن نمى‌توان يافت، در انديشه‌چاره باش!

پس از جنگى دراز مدّت، ديگر عراقيان و شاميان‌

هرگز طعم زندگى را نخواهند چشيد.

صلح، ضامن حيات است؛ و اين را كسى انكار نمى‌كند

جز آن‌كه بسيار نادان باشد. و احمق، قابل‌قياس با زيرك نيست.

با فرمانِ خويش، كار اين گروه را به سرانجام رسان‌

كه‌ايشان پرندگانى كوچك‌اند كه پرنده‌شكارى تيز پروازى‌راديده‌اند [ومضطرب ونيازمندِ يارى‌اند].

٩/ ٢٤

پاسخِ ابن عبّاس به عمرو بن عاص‌

٢٥٥١. أنساب الأشراف به نقل از عيسى بن يزيد: چون ابن عبّاس آن نامه و شعر را خواند، آنها را بر على ٧ نيز برخوانْد. على ٧ گفت: «خداوند، فرزند عاص را بكشد! چه چيز، او را در تو به طمع انداخت؟ ابن عبّاس! به او پاسخ گوى. شعرش را [هم‌] فضل بن عبّاس بن ابى لهب پاسخ گويد».

سپس عبد اللّه بن عبّاس، به عمرو بن عاص چنين نوشت: