لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٧٢٠ - قطع براى استراحت

احتياجى به همرسد حضرت فرمودند كه باكى نيست اگر او را يا ديگرى را كارى به همرسد كه قطع كند طواف را و ظاهرا در كار خود شرط باشد كه از تركش ضررى عظيم به اين كس رسد و در كار ديگران ضرورت شرط نيست بلكه قضاى حاجت مؤمن مطلوبست مطلقا در طواف واجب و سنت‌

[قطع براى استراحت‌]

(و اذا اراد ان يستريح فى طوافه و يقعد فلا باس به فاذا رجع بنى على طوافه و ان كان اقلّ من النّصف)

و اين عبارت جزو حديث سابق است با اختصارى كه واقع شده است و ممكن است كه چون اين حديث را دو كس روايت كرده‌اند يكى مختصر نقل كرده باشد و يكى مطوّل، و مطول اينست كه اگر كسى خواهد كه در طواف استراحت كند و بنشيند باكى نيست و چون برگردد بنا بر طوافش گذارد پس اگر يك نافله باشد بنا بر يك شوط گذارد و شوط مى‌تواند گذاشت و اگر در فريضه باشد بنا نمى‌نهد خواه از جهة قضاى حاجت خودش باشد يا ديگرى يعنى در كمتر از نصف.

و در صحيح از على بن رئاب منقولست كه گفت عرض نمودم به حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه كه هر گاه شخصى طواف كند و باز مانده شود از ضعف آيا استراحت مى‌تواند كرد حضرت فرمودند كه بلى و استراحت مى‌تواند كرد كه اندكى بنشيند بعد از آن برخيزد و بنا نهد بر طوافش از آنجايى كه گذاشته است خواه طواف فريضه باشد يا نافله، و هم چنين در سعى و جميع عبادات حج اندكى از جهة استراحت مى‌تواند نشستن.

و كالصحيح از آن حضرت صلوات اللَّه عليه منقولست كه فرمودند كه در طواف استراحت مى‌تواند كرد و گاه هست كه من مانده مى‌شوم بالشى‌