لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٦٧٠ - اگر قبل از تقصير وطى كند

عليه جعلت فداك انّي لما قضيت نسكى للعمرة اتيت اهلى و لم اقصّر قال عليك بدنة قال فانّى لمّا اردت ذلك منها و لم تكن قصّرت امتنعت فلما غلبتها قرضت بعض شعرها بأسنانها قال رحمها اللَّه انّها كانت افقه منك عليك بدنة و ليس عليها شى‌ء)

و منقولست در صحيح از حماد و اين حديث در كافى و تهذيب منقولست از حماد و ظاهرا در وقت اين سؤال حماد حاضر بوده است و نخواسته كه چنين قباحت را نسبت به شيخش بدهد بعنوان قال رجل ذكر كرده است و محمد بن على بن حلبى نيز شنيده بود كه از برادرش چنين امرى واقع شده است او نيز اين واقعه را از حضرت مى‌پرسيد، و احتمال ديگر هست كه محمد بعد از آن كه از حلبى شنيده بود چون به خدمت حضرت رسيده باشد از حضرت سؤال كرده باشد حاصل آن كه حماد مى‌گويد كه شخصى به حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه عرض نمود كه فداى تو گردم چون طواف و سعى عمره را به جا آوردم پيش از آن كه تقصير كنم با اهل خود نزديكى كردم حضرت فرمودند كه بدنه بده كه شتر بزرگ باشد و مشهور آنست كه مى‌بايد كه شتر پنج ساله پا در شش باشد باز آن شخص عرض نمود كه چون خواستم كه پيش زن روم امتناع نمود چون تقصير نكرده بود پس چون بر او زور آوردم بعضى از موى خود را به دندان گرفت جدا كرد حضرت فرمودند كه حق سبحانه و تعالى او را رحمت كند زنت اعلم بود از تو بر تست كه شترى بدهى و بر او چيزى نيست چون در تقصير تقصير نكرد و تو تقصير كردى و دور نيست كه سايل جاهل مسأله باشد و كفّاره بر سبيل استحباب باشد يا آن كه در مانند حلبى جهل عذر نباشد اگر چه ممكن است كه در اوايل تشرف به خدمت آن حضرت باشد و اللَّه تعالى يعلم‌