لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٦٥٣ - اگر كفاره صيد را بدهد گوشت را چه كند

الحرم مذبوحا و اهدى إلى رجل محلّ فلا باس بأكله انّما الفداء على الّذى اصابه)

و اگر محرمى صيدى كند از خارج حرم و در خارج حرم بكشد آن را و گوشت آن را داخل حرم كند و به هديه بفرستد از جهة شخصى كه محرم نباشد باكى نيست كه محل آن را بخورد و او كه كشته است فدا مى‌دهد. بدان كه مشهور ميان علما آنست كه هر صيدى را كه محرم بكشد بمنزله ميته است خواه در حرم بكشد و خواه در حل، و هم چنين بمنزله ميته است صيدى را كه در حرم بكشند خواه محل بكشد و خواه محرم اما آن كه در حرم كشته شود بمنزله ميته است و دغدغه نيست، و روايات صحيحه بر آن وارد شده است، و اما آن چه را محرم در حل بكشد خلافست اكثر اصحاب آن را بمنزله ميته مى‌دانند و بر اين مضمون روايت وهب بن وهب و حفص بن غياث وارد است و هر دو عاميند و بر تقدير ورود از معصوم ظاهرا بر سبيل تقيه وارد شده باشد و مذهب صدوق حليت است و بر اين مضمون اخبار بسيار صحيح وارد شده است و شيخ طوسى جمع كرده است و اخبار حليت را حمل كرده است به آن كه محرم صيد كرده باشد و محل كشته باشد و بسيار بعيد است و مذهب صدوق خوبست و احتياط با مشهور است و اين دو حديث را حمل بر كراهت شديد نيز مى‌توان كرد و اللَّه تعالى يعلم‌

[اگر كفاره صيد را بدهد گوشت را چه كند]

(و سئل الصّادق صلوات اللَّه عليه عن المحرم يصيب الصّيد فيفديه يَطعمه او يُطعمه او يطرحه قال اذا يكون عليه فداء اخر قيل فاىّ شى‌ء يصنع به قال يدفنه)

و منقولست در صحيح از ابن ابى عمير از بعضى از مشايخ او كه آن حضرت صلوات اللَّه عليه پرسيدند از محرمى كه صيدى بكند و فداى آن را