لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٦٤٨ - صيد كردن ماهى

درويشى، پس اگر مرتبه ديگر صيد كند عمدا به آن كه سابق نيز عمدا باشد پس جزاء و كفاره ديگر بر او نيست كه حق سبحانه و تعالى از او انتقام مى‌كشد و انتقام و عذاب در آخرت خواهد بود تا اينجا حديث حلبى است و چون در حديث بود كه از كسانى است كه حق سبحانه و تعالى از او انتقام خواهد كشيد ظاهر عبارت دلالت داشت كه آن جماعت را حق سبحانه و تعالى ياد فرموده است.

صدوق مى‌گويد كه حق سبحانه و تعالى در اين آيه ذكر فرموده است كه ترجمه‌اش اينست كه اگر از شما عمدا چيزى واقع شده است در شكار حرام حق سبحانه و تعالى از آن عفو فرمود و هر كه مرتبه ديگر صيد كند عمدا پس حق سبحانه و تعالى از او انتقام خواهد كشيد

(و اذا اصاب الصّيد ثمّ عاد خطا فعليه كلّما عاد كفّارة و كلّما اتاه المحرم بجهالة فليس عليه شى‌ء الّا الصّيد فانّ عليه فداؤه فان تعمّد كان عليه فداؤه و اثمه)

مضمون فقه رضوى است و احاديث بسيار و هر گاه محرم صيدى كند ديگر خطا كند و صيد كند پس هر چند عود مى‌كند بر او كفاره هست و هر چه را محرم از روى نادانى به جا آورد بر او چيزى نيست مگر شكار كه عالم و جاهل و ناسى همه فدا مى‌دهند و اگر صيد را عمدا كند فدا و گناه هست و در مرتبه اولى و بعد از آن گناه هست و كفاره نيست چنانكه گذشت و ظاهر عبارات روايات بسيار دلالت بر اين معنى دارد و منافات نيست ميان انتقام الهى و كفاره پس اگر توبه كند و كفاره بدهد احوط است و اللَّه تعالى يعلم‌

[صيد كردن ماهى‌]

(و لا باس ان يصيد المحرم السّمك و ياكل طريّه و مالحه و يتزوّده)