لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٦٢٧ - شهادت بر نكاح

و به اسانيد صحيحه منقولست كه آن حضرت صلوات اللَّه عليه فرمودند كه نيست محرم را كه تزويج كند و عقد محلّى را ببندد، و محرم به اعتبار عقد بر ايشان باطل است احتياج ندارد در بطلان بعقد محرم پس اگر خود زنى بخواهد يا عقد كند از جهة ديگرى عقد او باطل خواهد بود، و در تهذيب لفظ محلا در آخر واقع شده است و آن بهتر است و اگر نباشد مراد است به قرينه عبارت سابق.

(و انّ رجلا من الانصار تزوّج و هو محرم فابطل رسول اللَّه ٦ نكاحه.)

و در صحيح از عبد الرحمن بن ابى عبد اللَّه منقولست كه حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه فرمودند كه شخصى از انصار در حال احرام زنى خواست و حضرت سيد المرسلين ٦ نكاح او را باطل گردانيد يعنى حكم فرمود به آن كه آن نكاح باطل است.

(و قال صلوات اللَّه عليه من تزوّج امرأة فى احرامه فرّق بينهما و لم تحلّ له ابدا.)

و منقول است بطرق متكثره حسنه كالصحيحه و موثقه كالصحيحه كه حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه فرمودند كه هر كه تزويج كند زنى را در احرام ايشان را از هم جدا مى‌كنند و ديگر هرگز بر او حلال نمى‌شود، و محمولست بر آن كه عالم باشد به حرمت عقد يا دخول نكرده باشد چنانكه منقولست در حسن كالصحيح از زراره و داود بن سرحان و اديم بن الحركه حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه فرمودند كه هر گاه محرم تزويج كند و عالم باشد كه بر او حرام است هرگز بر او حلال نمى‌شود.

و در صحيح از محمد بن قيس منقولست كه حضرت امام محمد باقر