لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٦٢٤ - انداختن شپش و مانند آن

صلوات اللَّه عليه فرمودند كه محرم هر جانورى كه در بدنش باشد مى‌تواند انداخت بغير از شپش كه آن حيوان بدنست و از بدن بهم مى‌رسد فاذا يا فَان‌ پس اگر خواهد كه شپش را از جائى به جايى ديگر برد ضرر ندارد او را، و بعضى گفته‌اند بشرط تساوى در حفظ يا احفظيت آنجا و اين اولى است.

و اما احاديث صحيحه و كالصحيحه كه وارد شده است از حماد بن عيسى و محمد بن مسلم و حسين بن ابى العلا و حلبى و غير ايشان از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه كه اگر محرم شپش را از بدن بيندازد طعامى تصدق كند يا يك قبضه يا يك كف بدهد محمولست بر تعمد يا استحباب و احوط آنست كه بدهد خصوصا هر گاه عمدا بيندازد و ظاهر اخبار بسيار آنست كه حرامست انداختن و كشتن پس در حديثى كه واقع شده است كه بيندازند محمولست بر ضرر بسيار.

(و روى ابان عن زرارة قال سألته عن المحرم هل يحكّ رأسه او يغتسل بالماء فقال يحكّ رأسه ما لم يتعمّد قتل دابّة و لا باس بان يغتسل بالماء و يصبّ على رأسه ما لم يكن ملبّدا فان كان ملبدا فلا يفيض على رأسه الماء الّا من الاحتلام.)

و به اسانيد صحيحه منقولست از ابان از زراره كه گفت سؤال كردم از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه كه آيا محرم سر خود را مى‌تواند خارانيدن يا غسل مى‌تواند كرد يا بدن را مى‌تواند شست حضرت فرمودند كه سر را مى‌تواند خارانيدن ما دام كه قصد كشتن جانورى نكند و باكى نيست كه در آب غسل كند و آب بر سر خود ريزد ما دام كه سرش را صمغ و عسل از جهة دفع شپش نينداخته باشد و اگر انداخته باشد آب بر سر نمى‌ريزد مگر از احتلام يعنى غسل واجب چون غسل حيض و نفاس و استحاضه و مس‌