لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٦٠١ - هر كه طعامى زعفران دار يا زعفران را عمدا بخورد

بكن باين سعوط و از اين حديث ظاهر مى‌شود كه عمل بقول طبيب مى‌توان كرد و ممكن است كه چون حضرت خود طبيب واقعى بودند مى‌دانستند كه آن طبيب درست حكم كرده است حضرت تجويز فرموده باشند.

(و روى الحلبيّ و محمّد بن مسلم عن ابى عبد اللَّه صلوات اللَّه عليه قال المحرم يمسك على انفه من الرّيح الطّيّبة و لا يمسك على انفه من الرّيح الخبيثة.)

و به اسانيد صحيحه متكثره منقولست كه حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه فرمودند كه محرم اگر به بوى خوش رسد مى‌بايد كه دست بر بينى گذارد كه آن بو را نشنود، و اگر به بوى بد رسد مى‌بايد كه دست بر بينى نگذارد و بر اين مضمون احاديث صحيحه بسيار وارد شده از معاوية بن عمّار و از هشام بن الحكم و از عبد اللَّه بن سنان و ايضا از معاوية بن عمّار و غير ايشان از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه.

و در صحيح از محمد بن اسماعيل از حضرت ابى الحسن على بن موسى الرضا صلوات اللَّه عليهما، و اكثر اصحاب واجب مى‌دانند بينى گرفتن را از بى خوش و ذكر نكرده‌اند كه بينى را نگيرد از بوى بد و ظاهرا سببش اين باشد كه عبارت حديث ممكن است كه مراد از اين اين باشد كه واجب نيست امساك از بوى بد نه آن كه واجبست عدم امساك و اين وجه بى‌وجه است بلكه بسيار ظاهر است كه مراد عدم امساكست، و وجه ديگر آن كه امر صريح نيست در وجوب و نهى در حرمت، پس چون محتمل است كه مراد ايشان كراهت باشد حكم به كراهت مى‌كنند و حق اين است كه در امثال اينجا از قبيل متشابهات است و هر دو محتمل است پس احوط آنست كه دست يا جامه را بر بينى نگيرند در بوى بد و اللَّه تعالى يعلم.