لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٥٤٥ - نگاه محرم به نامحرم

از افراد جهل است با آن كه در احاديث صحيحه وارد شده است كه سهو و نسيان مرفوع القلم است از ايشان، و نسيان آنست كه فراموش كند كه محرم است و جماع كند، و سهو آنست كه شك داشته باشد كه تلبيه گفته است يا نيت كرده است و جماع كند و بعد از آن به خاطرش رسد كه احرام گرفته بوده است، و جهل آنست كه نمى‌داند كه محرم را حرام است جماع كردن.

[نگاه محرم به نامحرم‌]

(و ساله ابو بصير عن رجل واقع امرأته و هو محرم قال عليه جزور كوماء فقال لا يقدر قال ينبغى لأصحابه ان يجمعوا له و لا يفسدوا حجّه عليه.)

و منقولست در موثق كه گفت سؤال كردم از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه از شخصى كه جماع كند با زن خود در حال احرام حضرت فرمودند كه بر اوست شترى كه كوهانش بزرگ باشد عرض كردم كه اگر چيزى نداشته باشد فرمودند كه سنت است كه مصاحبان از زر بر سر هم گذارند و از جهة او شتر بخرند و نگذارند كه حجش فاسد شود و محمولست بر جماع بعد از وقوف مشعر، و ممكن است كه شامل همه صور باشد چون همه مشتركند در بدنه اگر چه پيش از مشعر اعاده بايد كردن و از اين باب بسيار است.

(و ان نظر محرم إلى غير اهله فانزل فعليه جزور او بقرة فان لم يقدر فشاة.)

و منقولست در صحيح از زراره كه حضرت امام محمد باقر صلوات اللَّه عليه فرمودند كه اگر محرمى نظر كند بغير اهل خود و انزال منى كند بر او لازم است كه شترى يا گاوى بدهد و اگر قدرت نداشته باشد گوسفندى بدهد.