لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٥٣٧ - مقايسه امت پيامبر با امت موسى

به جا آورد و اعتقاد داشته باشد كه على بن ابى طالب برادر او و وصى و جانشين اوست و آن حضرت را امام خود داند و اطاعت آن حضرت را بر خود واجب داند مثل اطاعت محمد ٦ و اعتقاد داشته باشد كه يازده فرزند على بر گزيدكان خداوند عالميانند و معصومانند و آيات عجيبه الهيند و دلايل و براهين وجود واجب الوجود و علم و قدرت و اراده اويند، و ايشان را واجب الاطاعه خود داند ايشان را داخل مى‌كنم در بهشت خود اگر چه گناهان ايشان مثل كف درياها باشد.

حضرت فرمودند كه چون حق سبحانه و تعالى پيغمبر ما را مبعوث گردانيد فرمود كه يا محمد «وَ ما كُنْتَ بِجانِبِ الطُّورِ الخ» يعنى يا محمد تو حاضر نبودى در جانب كوه طور كه امتت را ندا كرديم و اين كرامتها به ايشان كرديم پس حق سبحانه و تعالى به حضرت محمد ٦ فرمود كه بگو الحمد للّه رب العالمين كه مرا اين فضيلت كرامت كرد و خطاب به امّت آن حضرت فرمود كه شما نيز بگوئيد الحمد للّه رب العالمين كه ما را باين فضيلت از جميع عالميان برگزيد و نداد به كسى آن چه عطا فرمود بما ظاهرا مراد اين باشد كه چون حق سبحانه و تعالى در اين سوره تعليم مى‌فرمايد بندگان خود را كه چگونه حمد او كنند تعليم نيز فرموده است كه چون حمد الهى كنند همه نعمتهاى او را منظور دارند و اعظم نعمتها ايمان است اول او را حمد كنند به اين نعمت و بعد از آن بر ساير نعم.