لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٤٩٢ - بيان تمتع

شد به فرموده حق سبحانه و تعالى كه امر فرمود رسولش را چنانكه پيشتر امر فرموده بود حضرت ابراهيم را.

پس تلبيه را آن حضرت صلوات اللَّه عليه با اصحاب به آواز بلند مى‌فرمودند تا بمنى آمدند و در منى فرود آمدند و نماز ظهر و عصر و مغرب و عشا و صبح را در منى كردند و از منى بار كردند و روانه عرفات شدند و پيشتر چنين مقرر شد كه قريش از مشعر بالاتر نمى‌رفتند و مى‌گفتند كه ما ساكنان حرم خداونديم از حرم بيرون نمى‌رويم و جمعى كه از خارج حرم مى‌آمدند ايشان به عرفات مى‌رفتند و در آن روز نيز گمان داشتند كه حضرت چنين خواهد فرمود پس حق سبحانه و تعالى فرستاد اين آيه را كه‌ ثُمَّ أَفِيضُوا مِنْ حَيْثُ أَفاضَ النَّاسُ وَ اسْتَغْفِرُوا اللَّهَ‌ يعنى همه از عرفات افاضه كنيد چنانكه حضرت ابراهيم و اسماعيل و اسحاق و ساير انبياء سلام اللَّه عليهم افاضه نمودند و در عرفات طلب كنيد مغفرت را از حق سبحانه و تعالى پس چون قريش ديدند كه محمل شتر حضرت سيد الانبياء ٦ از مشعر گذشت بر همه دشوار شد كه سبب مواسات ايشان شد با ساير مردمان و حضرت آمدند تا نمره كه از جمله عرفه است و خارج عرفات است محاذى اراك، و خيمه آن حضرت را در آنجا بر پا كردند و صحابه نيز خيمها را در آنجا زدند نزديك خيمه آن حضرت صلوات اللَّه پس چون ظهر شد حضرت ترك فرمودند تلبيه را و غسل كردند از جهة وقوف يا از جهة روز عرفه يا از جهة هر دو بعد از آن آن حضرت با قريش بيرون آمدند و آمدند تا مسجد عرفات و در آنجا خطبه با كمال فصاحت و بلاغت خواندند و مردمان را موعظه فرمودند و اوامر و نواهى كردند و از آن جمله امر فرمودند به متابعت ثقلين كه كتاب خدا و عترت باشد بعد از آن نماز ظهر و