لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٤٩ - تكبير در منى

ده نماز است و ابتداى تكبير از عقب نماز ظهر روز عيد است و آخرش صبح آخر ايام تشريق و باين عنوان مى‌گويى‌

(اللَّه اكبر اللَّه اكبر لا اله الّا اللَّه و اللَّه اكبر اللَّه اكبر و للّه الحمد اللَّه اكبر)

على ما هدينا اللَّه اكبر على ما رزقنا من بهيمة الانعام و چرا در باقى شهرها عقيب ده نماز است زيرا كه چون كسانى كه در منى‌اند اگر در نفر اول كه روز دوازدهم است بار كنند و به مكه آيند تكبير نمى‌گويند پس در شهرهاى ديگر بطريق اولى و اهل منى تا در منى‌اند تكبير مى‌گويند تا نفر اخير.

و محتمل است كه مراد اين باشد كه كسانى كه در منى‌اند تا همه در منى‌اند اهل شهر متابعت ايشان مى‌كنند و چون بعضى كوچ كردند همه در آنجا نيستند تا مردمان بايد كه متابعت ايشان كنند و اين معنى اقربست بحسب لفظ و اول بحسب معنى و اللَّه تعالى يعلم و در صحيح از منصور منقول است كه آن حضرت صلوات اللَّه عليه فرمودند كه در تفسير قول حق سبحانه و تعالى كه خدا را ياد كنيد در چند روز معدود و قليل حضرت فرمودند كه مراد از اين ايّام ايّام تشريق است و در جاهليت چنين متعارف بود كه چون اين سه روز در منى مى‌بودند مفاخر آباى خود را ياد مى‌كردند از جود و سخاوت و شجاعت و ساير كمالات و يكى مى‌گفت كه پدرم چنين بود و ديگرى مى‌گفت كه جدم چنين بود پس حق سبحانه و تعالى فرستاد اين آيه را كه ترجمه‌اش اينست كه چون از عرفات بار كنيد خداوند خود را ياد كنيد چنانكه پدران را ياد كنيد يا بلند ياد كنيد چنانكه فرياد مى‌گرديد در فخرهاى خود بلكه بلندتر و بيشتر پس بيان تكبير فرمودند چنانكه در حديث سابق مذكور شد و اين حديث مؤيد حل‌