لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٤٦٥ - غسل قبل از ميقات

فلمّا اردنا ان نخرج قال عليكم ان تغتسلوا ان وجدتم ماء اذا بلغتم ذا الحليفة)

به دوازده سند صحيح و نه سند حسن كالصحيح منقولست از هشام كه با جمعى در مدينه مشرفه بوديم به خدمت حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه فرستاديم كه مى‌خواهيم شما را وداع كنيم حضرت فرستادند به نزد ما كه در مدينه غسل كنيد كه مى‌ترسم كه آب نيابيد در مسجد شجره يا در آن فضا پس غسل كنيد در مدينه و جامهاى احرامتان را به پوشيد و يك يك بياييد يا دو دو يا دو دو و بنا بر نسخه او يا واو و ظاهرا غرض اين بود كه آن جماعت بسيار نروند كه خبر به خلفا رسد كه هزار كس به نزد او مى‌رفتند چون آن ملاعين بنى اميه يا بنى عباس مى‌ترسيدند كه مبادا اراده خروج كنند چون بنى حسن بسيار خروج مى‌كردند و از بنى حسين نيز زيد خروج كرده بود و چون تازه به پادشاهى رسيده بودند ائمه معصومين صلوات اللَّه عليهم را شهيد مى‌كردند به توهّم و احتمال.

راوى گويد كه به نحوى كه فرمودند متفرق رفتيم و چون به خدمت حضرت رسيديم ابن ابى يعفور عرض نمود كه چه مى‌فرماييد در روغن ماليدن بر بدن بعد از غسل احرام پيش از احرام حضرت فرمودند كه باكى نيست پيش از غسل و بعد از غسل و با غسل يعنى اندكى پيش يا اندكى پس يا در اثناى غسل به آن كه چون سر را بشوييد روغن بماليد و هم چنين جانب راست و جانب چپ پس حضرت فرمودند كه شيشه روغن به آن را كه دانه بوده است مانند گنجد بسيار خوشبو بوده است و در اين بلاد نمى‌باشد و در آن روغن چيزى ديگر از مشك و عنبر نبود آوردند پس فرمودند كه همه از آن روغن ماليديم بر خود و چون خواستيم كه بيرون آييم فرمودند كه اگر