لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٤٤ - چهار ماه براى حاجى گناه نوشته نمىشود

ديگر عرض نمودم كه چه غرض است از دست زدن به جامه كعبه حضرت فرمودند كه از بابت اينست كه شخصى گناهى كرده باشد و مخالفت بزرگى نموده باشد از روى خضوع و تذلل دامن او را مى‌گيرد كه از جرم او در گذرد و غرض از اين مجموع آنست كه چون عالميان باين ظواهر انس گرفته‌اند باين نحو با ايشان سر كرده‌اند چون پادشاهان در بندها دارند و همه كسرا دست نمى‌دهد كه همه وقت به نزد ايشان روند و تا خود بار ندهند كسى قدرت ندارد كه به نزد ايشان رود و بعد از رخصت نيز اگر يك مرتبه به نزد پادشاه روند بسيار است كه از هيبت لال مى‌شوند ايشان را مرتبه مرتبه پيش پيش مى‌برند و چون امثال اين امور را نزد پادشاه پادشاهان ظاهر رعايت مى‌كنند نزد پادشاهان نيز رعايت مى‌بايد كرد و اللَّه تعالى يعلم حقايق احكامه‌

[چهار ماه براى حاجى گناه نوشته نمى‌شود]

(و انّما صار الحاجّ لا يكتب عليه ذنب اربعة اشهر من يوم يحلق رأسه لأنّ اللَّه عزّ و جلّ اباح للمشركين الاشهر الحرم اربعة اشهر اذ يقول‌ فَسِيحُوا فِي الْأَرْضِ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ فمن ثمّ وهب لمن يحج من المؤمنين البيت مسك الذنوب اربعة اشهر)

مرويست در صحيح از بزنطى از حسين بن خالد كه به حضرت ابو الحسن على بن موسى الرضا صلوات اللَّه عليه عرض نمودم كه چرا بر حاجيان نمى‌نويسند گناهى چهار ماه از روزى كه سر مى‌تراشند حضرت فرمودند زيرا كه حق سبحانه و تعالى مباح گردانيد بر كفار مشرك چهار ماه حرام را زيرا كه فرموده است كه سياحت كنيد و بگرديد در زمين هر جا كه خواهيد تا چهار ماه پس هر گاه كفار را در اين چهار ماه به سبب زيارت باطلى كه كردند امان دادند مؤمنان را نيز كه بحج خانه آمده بودند بخشيدند امساك از گناهان را چهار ماه يعنى اگر گناهى بكنند بر ايشان ننويسند.