لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٣٩٦ - باب ما جاء فى الابل

فرمودند كه بهترين اموال زراعتى است كه خود بكارند، و خدمتى كه بايد كرد از آب دادن و ساير خدمات او بكنند و چون درو كنند حقّ حق سبحانه و تعالى را بدهند كه زكات باشد يا حقى كه مذكور شد كه يك بافه و دو بافه دهد تا از درو فارغ شوند، يا آن كه هر چه حقّ الهى باشد از روز درو تا روز پاك كردن كه زكات نيز مراد باشد، و اول بحسب مراد اظهر است، و ثانى بحسب لفظ بنا بر اخبار، و ثالث به اعتبار جمع بين الحقين.

عرض نمودند كه بعد از زراعت كدام مال بهتر است فرمودند كه گوسفندى كه خود چراند و بطلب آب و علف رود و نمازها را به جا آورد زكات آن را بدهد.

عرض نمودند كه بعد از آن كدام بهتر است فرمودند كه ماده گاوى كه صبح شير دهد و شام شير دهد.

عرض نمودند كه بعد از گاو كدام مال بهتر است فرمودند كه درختانى كه بلند قامت كه يا در ميان گل فرو برده‌اند و در خشك سال ميوه مى‌دهند يعنى درخت خرما مى‌بايد كه هميشه آب در پاى آن ايستاده باشد، و مع هذا تاب تشنگى دارد و در خشكسالى درختان خشك مى‌شوند آن بار خود را مى‌دهد چون بعنوان كنايه فرموده بودند تصريح فرمودند كه خوب مالى است درخت خرما، و اگر كسى درخت خرما را يا باغ خرماستان را بفروشد بهاى آن مانند خاكسترى است كه بر سر كوهى باشد در روزى كه باد تندى آيد يعنى بركت ندارد، و در مطلق فروختن زمين چنين وارد شده است در اخبار مگر آن كه همان زر را بدهد به بهاى درخت يا باغ خرماى ديگر.

عرض نمودند كه يا رسول اللَّه بعد از درخت خرما چه مالى بهتر است‌