لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٣٩١ - باب حسن القيام على الدواب

چهارپاهاى لاغر سوار شوى از منزل مگذريد و در منازل متعارفه فرود آييد پس اگر منزل خشك باشد و علف نداشته باشد تند كنيد تا خود را به علف زار رسانيد و در ميان يا حوالى علف‌زار فرود آييد كه تا حيوانات در آنجا بچرند، و اگر در منزل علف باشد از آنجا مگذريد، پس هر گاه در رفق اين مقدار مبالغه واقع شده است با حيوانات و مكارى، پس چگونه خواهد بود رفق با مؤمنان صالح و عالم و امثال ايشان و كلينى اين حديث را در باب رفق با مردمان آورده است و چنين فهميده است كه مذكور شد

(و قال ٦ من سافر منكم بدابّة فليبدا حين ينزل بعلفها و سقيها)

و كالصحيح منقولست از ابو بصير و محمد بن مسلم از حضرت امام جعفر صادق از پدرش از حضرت امير المؤمنين صلوات اللَّه عليهم كه حضرت سيد المرسلين ٦ فرمودند كه هر كه چهارپاى را با خود بسفر برد چون فرود آيد اول آب و علف به آن بدهد و بعد از آن متوجه شود بكارهاى ديگر چون مشقت كشيده است‌

(و قال ابو جعفر صلوات اللَّه عليه اذا سرت فى ارض خصبة فارفق بالسّير و اذا سرت فى ارض مجدبة فعجّل بالسّير)

و بسند كالصحيح سابق از حضرت امام محمد باقر صلوات اللَّه عليه منقولست كه هر گاه راه رويد و در محاسن مصحح به صاد است و آن اظهر است يعنى هر گاه در اثناى راه به زمينى رسيد كه گياه و علف داشته باشد هموار برويد تا شتران بلكه ساير حيوانات چرا كنند و روند و تند مرانيد و هر گاه رويد يا داخل شويد در زمين خشك كه علف و گياه خشك نيز نداشته باشد تند كنيد و مدار صحراى مكه بر اين است كه شتران در اثناى راه چرا مى‌كنند پس رفق با ايشان آنست كه باين نحو بروند