لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٣٧ - روز عرفه

هر جبار متكبّر معاندى، و بر اين مضمون احاديث ديگر وارد شده است از ابو بصير و غير او از آن حضرت صلوات اللَّه عليه و ظاهرا مراد از اين منسك موضعى است كه مى‌بايد دويد كه به سبب دويدن سورت تكبّر و تجبّر شكسته مى‌شود اگر چه اصل سعى چنين است تا در دويدن بيشتر ذليل مى‌شود و از اينجا ظاهر مى‌شود كه تجبّر و تكبّر در چه مرتبه است از قبح چون كبريا و عظمت مخصوص ذات اقدس حق سبحانه و تعالى است‌

[يوم الترويه‌]

(و انّما سمّى يوم التّروية لأنّه لم يكن بعرفات ماء و كانوا يستسقون من مكّة من الماء و كان يقول بعضهم لبعض تروّيتم فسمّى يوم التروية لذلك)

و صدوق در حسن كالصحيح از حلبى روايت كرده است كه گفت عرض نمودم به آن حضرت صلوات اللَّه عليه كه چرا روز هشتم ذى الحجه را روز ترويه مى‌نامند حضرت فرمودند كه از جهة آن كه در عرفات آب نبود و سقايان از مكه معظمه در اين روز از جهة روز نهم آب مى‌بردند كه حجاج جفا نكشند و چون به يك ديگر مى‌رسيدند مى‌گفتند كه سيراب شديد از اين جهتش روز ترويه مى‌نامند و وجهى ديگر گفته‌اند كه حضرت ابراهيم در شب هشتم در خواب ديد كه فرزندش را مى‌كشد آن روز در تفكر بود كه چه بايدش كردن شب نهم به او نمودند كه روز دهم پسرش را در منى بر دو بكشد و از اين جهت است كه روز نهم را روز عرفه مى‌گويند اما آن چه عوض است صحيح است‌

[روز عرفه‌]

(و سمّيت عرفة لأنّ جبرئيل ٧ قال لإبراهيم هناك اعترف بذنبك و اعرف مناسكك فلذلك سمّيت عرفة)

و چرا روز عرفه را كه روز نهم ذى الحجه است عرفه مى‌گويند زيرا كه‌