لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٣٥٠ - باب اتخاذ السفرة فى السفر

باب اتّخاذ السّفرة فى السّفر

(قال الصّادق صلوات اللَّه عليه اذا سافرتم فاتّخذوا سفرة و تنوّقوا فيها)

اين بابى است در گرفتن سفرة از جهة مسافر و سفره عبارت از توشه است كه در سفره مدوّر پوستى مى‌كنند و نان و گوشت و مرغ پخته در آن مى‌گذارند چنانكه متعارفست الحال نيز، و در لغت بر پوست سفره نيز اطلاق مى‌كنند، و ظاهرا مراد صدوق استحباب سفره پوستست و حديث اول احتمال هر دو دارد، و حديث دويم متعلق است به سفره پوستى، و ليكن مقصود آنست كه جانوران داخل نشوند مبادا در وقت خوردن آزار كشند كالصحيح منقولست كه آن حضرت صلوات اللَّه عليه فرمودند كه چون اراده سفر كنيد توشه برداريد در سفره و طعامهاى نفيس در آن كنيد.

و ممكن است كه مراد اين باشد كه سفره از جهة برادران خود بگيريد و اعم و اظهر است اگر چه از جهة ايشان بهتر است و انواع متنعمات از مرغ پخته و حلواهاى نفيس بهتر است تا آن كه سفر شاق نباشد چون در حضر هر چه خواهد مهياست و در سفر نمى‌باشد اكثر آن چه در حضر است، خصوصا جمعى كه نتوانند ديگ برگ برداشت و بنا بر آن كه صدوق فهميده اينست كه سفره نفيس باشد و هر دو بهتر است و

(و روى عن نصر الخادم قال نظر العبد الصّالح ابو الحسن موسى بن‌