لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٣١١ - باب ما يستحب للمسافر من الدعاء عند خروجه من السفر

معوّذتين را نيز از سه طرف بخواند پس اين دعا را بخواند كه ترجمه‌اش اين است كه خداوندا مرا حفظ كند و هر چه با من است حفظ كن خداوندا مرا به سلامت دار و سالم دار آن چه با منست خداوندا برسان مرا به كعبه معظمه و به خانه خود و برسان آن چه را با منست برسانيدنى در نهايت خوبى كه حجم مقبول شود، و در رسيدن به خانه من و ايشان به سلامت باشيم، هر گاه اين اعمال را به جا آورد حق سبحانه و تعالى او را محفوظ دارد و آن چه با اوست محفوظ دارد و او را سالم دارد و آن چه با اوست سالم دارد از جميع نقصها و برساند او را و برساند آن چه را با اوست به خانه خود آيا نمى‌بينى كه بسيار است كه خود محفوظ مى‌ماند و آن چه با اوست محفوظ نمى‌ماند و او به سلامتست و آن چه با اوست سالم نيست و او مى‌رسد و آن چه با اوست نمى‌رسد گفتم بلى فداى تو گردم چنين است كه مى‌فرماييد

(و كان الصّادق صلوات اللَّه عليه اذا اراد سفرا قال اللَّهمّ خلّ سبيلنا و احسن تسييرنا و اعظم عافيتنا)

و چنين بود كه آن حضرت هر گاه اراده مى‌نمودند كه به سفرى روند اين دعا مى‌كردند كه ترجمه‌اش اينست كه خداوندا موانع اين راه را دفع كن و ما را به خوبى و رفاهيّت ببر كه در اين سفر تعب نكشيم و بزرگ گردان عفو خود را از گناهان و بلاهاى ما چون گناهان ما عظيم است بغير از عفو عظيم تو چيزى آن را بر طرف نمى‌تواند كرد و هم چنين استحقاق بلاهاى دنيوى به سبب اعمال قبيحه به نهايت رسيده است عفو عظيم تو دفع اينها مى‌كند و مى‌تواند كرد

(و روى علىّ بن اسباط عن ابى الحسن الرّضا صلوات اللَّه عليه قال قال لي اذا خرجت من منزلك فى سفرا و حضر فقل بسم اللَّه امنت باللَّه‌