لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٢٥٧ - دخول حرم و سلاح

اين كفار در خلود نار و غرض از اين آيه آن است كه در حرم الهى نمى‌بايد كسى ساكن شود كه صغيره از او صادر شود چه جاى اكبر كباير و در موثق كالصحيح از آن حضرت صلوات اللَّه عليه منقولست كه اهل شام بدتر از فرنگند و اهل مدينه بدتر از اهل مكه‌اند و اهل مكه كافرند به خدا علانيه.

و در موثق كالصحيح نيز منقولست از آن حضرت صلوات اللَّه عليه كه اهل مكه علانيه كافرند و اهل مدينه هفتاد مرتبه خبيث‌تر از اهل مكه‌اند و اين معنى مشاهد است در آن جا و اليوم مجاورت مطلوب نيست البته چون اظهار شعاير ايمان نمى‌توان كردن و اللَّه تعالى يعلم‌

[دخول حرم و سلاح‌]

(و سأله صلوات اللَّه عليه ابو بصير عن الرّجل يريد مكّة او المدينة أ يكره ان يخرج عنه بالسّلاح فقال لا باس بان يخرج بالسّلاح من بلده و لكن اذا دخل مكّة لم يظهره)

و در موثق و كلينى در صحيح روايت كرده‌اند از ابو بصير كه گفت سؤال كردم از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه از شخصى كه اراده مكه معظمه يا مدينه مشرفه داشته باشد آيا مكروه است كه از خانه خود با سلاح به در رود.

و در كافى به جاى عنه معه است و آن بهتر است حضرت فرمودند كه باكى نيست كه از شهر خود با سلاح بيرون رود و ليكن در وقت دخول مكه ظاهر نسازد آن را

(و فى رواية حريز بن عبد اللَّه صلوات اللَّه عليه قال لا ينبغى ان يدخل الحرم بسلاح الّا ان يدخله فى جوالق او يغيّبه يعنى يلفّ على الحديد شيئا)