لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٢٤٤ - داستان ابن ابى العوجاء

بلايى بر حجاج نازل مى‌شد سبب اضلال خلايق مى‌شد كه گمان مى‌كردند كه از اعجاز عبد اللَّه است پس حق سبحانه و تعالى ظاهر ساخت كه او را امان نداده است و حجاج را گذاشت كه خانه را بر سر او منهدم ساخت و ممكن است كه وجه اين باشد كه خوارق عادات به قدر ضرورات مى‌باشد و قبل از ظهور حضرت سيد المرسلين ٦ ضرور بود از جهة تعظيم كعبه و بعد از ظهور آن حضرت و معجزات بى نهايت كه از آن حضرت واقع شد و حضرت تعظيم كعبه مى‌فرمودند ديگر احتياجى نبود به خرق عادت لهذا در شهادت حضرت امام حسين صلوات اللَّه عليه بيشتر ضرور بود اگر نه اين معنى بود كه حقيقت و افضليت و امامت آن حضرت اظهر من الشمس است، و بطلان معاويه و يزيد اظهر محتاج نبود به اعجاز با آن كه به قدر ضرورت از آن حضرت و غير آن حضرت از بقيه ائمه معصومين ظاهر مى‌شد، و احاديث مشحونست از ذكر معجزات ايشان و مع هذا مردمان تابع دنيا بودند و هر پادشاهى كه دعوى الوهيت مى‌نمود اطاعت مى‌كردند مثل جمشيد و نمرود و فرعون و شداد و مثل حضرت نوح نهصد و پنجاه سال پيغمبرى و هر روز معجزه تازه نمودن اطاعت نكردند آن حضرت را مگر هشتاد كس از فرزندان و فرزندزادگان او

[داستان ابن ابى العوجاء]

(و روى عن عيسى بن يونس قال كان ابن ابى العوجاء من تلامذة الحسن البصرىّ فانحرف عن التّوحيد فقيل له تركت مذهب صاحبك و دخلت فيما لا اصل له و لا حقيقة فقال انّ صاحبى كان مخلّطا كان يقول طورا بالقدر و طورا بالجبر و ما اعلمه اعتقد مذهبا دام عليه قال و دخل مكّة تمرّدا و إنكارا على من يحجّ و كان يكره العلماء مساءلته إيّاهم و مجالسته لهم لخبث لسانه و فساد ضميره فاتى جعفر بن محمّد