لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ١٠١ - وقوف به عرفات

آقا دو ثواب يكى ثواب آزاد كردن و دويم ثواب حجة الاسلام چون سبب حجة الاسلام بنده شده است‌

(و روى فى العبد اذا أعتق يوم عرفة انّه اذا ادرك احد الموقفين فقد ادرك الحجّ)

و به اسانيد صحيحه منقول است از معاوية بن عمار كه گفت عرض نمودم به حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه از بنده كه آزاد شود در روز عرفه حضرت فرمودند كه هر گاه يكى از موقفين كه وقوف عرفاتست يا مشعر دريابد چنان است كه حج را در يافته است و اين دو حديث خواهد آمد با تفصيل هر دو

(و اعظم النّاس جرما من اهل عرفات الّذى ينصرف من عرفات و هو يظنّ انّه لم يغفر له يعنى الّذى يقنط من رحمة اللَّه عزّ و جلّ)

و در حسن كالصحيح منقول است از بزنطى از بعضى از مشايخ و ارسال او ضرر ندارد چون از اهل اجماع است و مراسيل او در حكم مسانيد است چنانكه شهيد در ذكرى و شرح ارشاد ذكر كرده است كه گفت شخصى از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه سؤال كرد در مسجد الحرام كه كيست كه گناه او از همه كس عظيمتر است حضرت فرمودند كه هر كسى كه وقوف كند در عرفات و مشعر و سعى كند ميان صفا و مروه و طواف كند باين خانه و عقب مقام ابراهيم ٧ نماز كند و بعد از آن اعتقاد كند يا گمان كند كه حق سبحانه و تعالى او را نمى‌آمرزد گناه او از همه عظيمتر است. و صدوق تاويل كرده است كه مراد از اين شخصى است كه از رحمت الهى نااميد باشد چون نااميدى از كبائر است كه اگر نااميد نباشد و از خود مأيوس باشد و اعمال خود را خوب نداند بد نيست و معنى خوف و رجا