معرفت قرآنى (يادنگار آيت الله محمد هادي معرفت) - كنگره بزرگداشت آيت الله معرفت - الصفحة ٨٣ - الف روايات

او در تفسير خويش روايات نبى اكرم (ص)، ائمه معصوم عليهم السلام و سخنان صحابه و تابعين را كه از نظر سندى و متنى صحيح بوده، مورد استناد قرار داده است. وى مى‌گويد:

وكان النبي- صلي الله عليه وآله و سلم- الي جنب القرآن هو مصدر الآخر لتبيينه و تفسيره، (وَ أَنْزَلْنا إِلَيْكَ الذِّكْرَ لِتُبَيِّنَ لِلنَّاسِ ما نُزِّلَ إِلَيْهِمْ)[١] وقد ربّي اصحابه علي فهم القرآن و الاستنباط منه ليكونوا قدوة لسائر الأئمة معالم بها يهتدون.[٢]

ايشان توجه خاصى به صحابه داشته و مقاله‌اى با عنوان «صحابه از ديدگاه اهل بيت عليهم السلام و قرآن» در مجله پيام جاودان نگاشته است؛ در آن بيان كرده كه در قرآن و روايات ما نسبت به ياران پيامبر اكرم (ص) تمجيدها، تجليل‌ها، تحسين‌ها و تكريم‌هاى بسيار شده است؛ قصد ايشان از نگاشتن مقاله اين بوده كه هم ذهنيت عوام شيعه را نسبت به صحابه و هم ذهنيت جهان اهل تسنن را نسبت به شيعه اصلاح كند؛ وى به‌منظور اين امر، ديدگاه و ملاك خويش را قرآن كريم و روايات قرار داده است.

او مى‌گويد:

اما آنچه در قرآن كريم آمده و از پيامبر اكرم (ص) شنيده شده درباره تمام ياران- كه دايره وسيعى دارند- صدق نمى‌كند و منظور ياران واقعى پيامبر است؛ لذا در نتيجه بيان مى‌كند ياران واقعى پيامبر اكرم (ص) همان فرهيختگان اطراف حضرت هستند كه در همه لحظات پيرو او، تربيت يافته او و همراهان هميشگى او بودند و ... و در نهايت همان‌ سلمان‌ و مقداد و ابوذر و على‌ (ع) مى‌مانند.[٣]

وى در مقدمه تفسير خويش نيز علاوه بر تجليل از صحابه، شروطى جهت اعتبار و حجيت سخنان آنان ذكر مى‌كند و مى‌نويسد:

نعم كان الشرط في الحجية و الاعتبار أولَا: صحة الاسناد اليهم، و ثانياً: كونهم من الطراز الاعلي. و إذ قد ثبت الشرطان، فلا محيص عن جواز الأخذ و صحة

[١] . نحل، آيه ٤٤.

[٢] . همان، ص ١٢١.

[٣] . پيام جاويدان، ش ٧ و ٩.