معرفت قرآنى (يادنگار آيت الله محمد هادي معرفت) - كنگره بزرگداشت آيت الله معرفت - الصفحة ١٨١ - نتيجهگيرى

حال حتى اگر قدرى تنزل كنيم و اين را بپذيريم كه در حجيت خبر واحد، داشتن اثر شرعى شرط شده است، باز مى‌گوييم، با توسعه قائل شدن براى اثر، مى‌توان حجيت اين گونه احاديث را ثابت كرد، چون مى‌گوييم معتبر دانستن اين احاديث داراى اثر است و آن اثر عبارت از اين است كه استناد اين روايات به معصوم را درست مى‌كنيم. به تعبير ديگر مى‌گوييم: همين كه ما با قائل شدن به حجيت روايات تفسيرى مى‌توانيم مفاد آن‌ها را به معصوم (عليهم‌السلام) نسبت دهيم و بگوييم: برداشت و تفسير و بيان امام (ع) پيرامون اين آيه چنين و چنان است، خود اين يك اثر معتنابه و مهم است، چون ما به وسيله آن، برداشت و فهم امام را پيرامون آيات قرآن كشف مى‌كنيم، پس بدون هيچ شبهه‌اى، روايات تفسيرى از حجيت برخوردار بوده و از اين جهت تفاوتى ميان آن‌ها و ساير روايات وجود ندارد، و در نتيجه با قائل شدن به حجيت اين گونه احاديث، مجموعه‌اى عظيم از معارف قرآنى به روى ما گشوده شده و از بيانات راهگشاى معصومين نسبت به آيات قرآنى بهره‌مند مى‌شويم.

آخرين نكته‌اى كه قبل از پايان بردن اين مقاله يادآور مى‌شويم اينكه گرچه جمعى در مقام بحث و ارائه نظر به عدم اعتبار اين گونه احاديث قائل‌اند، اما عملًا همان‌ها نيز از اين روايات بهره برده و در مقام تفسير آيات نتوانسته‌اند احاديث تفسيرى را كنار بگذارند. اين نيز دليل ديگرى بر استحكام و استوارى ديدگاه موافقان حجيت و قابل اغماض نبودن آن است، چون اگر اخبار عدل ثقه را در باب تفسير فاقد اعتبار دانستيم، يك محروميت هميشگى نسبت به بيانات معصومين عليهم‌السلام و بزرگان از اصحاب آن‌ها را به دنبال داشته و فايده بهره‌مند شدن از بيانات آنان به دوران حضور آنان منحصر مى‌شود و اين خسارتى است كه به راحتى نمى‌توان به آن تن داد و آن را پذيرفت.