«هذه» يا آنچه از الفاظ كه بر تعيين مطلقه دلالت مى‌كند، كه شبيه آنها باشد؛ پس با «انت مطلقه» يا «طلقت فلانة» بلكه و «انت الطالق» تا چه رسد به كنايه مانند «انت خليّة» يا «انت بريّة» يا «حبلك على غاربك» يا «الحقى باهلك» و مانند اينها طلاق واقع نمى‌شود اگر چه قصد طلاق را بكند حتى با قول او: «اعتدى» كه مقصود از آن طلاق است بنابر اقوى واقع نمى‌شود.

(١)

مسأله ٢- واقع ساختن طلاق بيشتر از يك زن با يك صيغه جايز است‌

پس اگر بگويد:

«زوجتاى طالقان» يا «زوجاتى طوالق» طلاق همه صحيح است.

(٢)

مسأله ٣- طلاق با آنچه كه از لغتهاى ديگر هم رديف صيغه عربى مذكور است در صورت قدرت بر آن، واقع نمى‌شود

و با عجز از آن صيغه صحيح است. و به اشاره و نوشتن با قدرت بر نطق واقع نمى‌شود.

و در صورت عجز از آن واقع ساختن طلاق به اشاره و نوشتن صحيح است و احوط آن است كه كسى كه نوشتن را بلد است بر اشاره مقدم بدارد.

(٣)

مسأله ٤- براى شوهر جايز است كه ديگرى را در طلاق زوجه‌اش وكيل كند

كه به مباشرت خود يا به وكيل گرفتن ديگرى او را طلاق دهد- چه شوهر حاضر باشد يا غائب- بلكه همچنين است كه زوجه‌اش را در آن وكيل نمايد كه خودش يا به وكيل گرفتن طلاق بدهد؛ ليكن ترك احتياط به وكيل نگرفتن زوجه، سزاوار نيست.

(٤)

مسأله ٥- جايز است كه زوجه‌اش را وكيل نمايد كه اگر مسافرتش زيادتر از سه ماه مثلا باشد يا در انفاق او زيادتر از يك ماه مثلا مسامحه كرد او خودش را طلاق دهد

، ليكن به شرطى كه اين شرط قيد براى «موكل فيه» باشد نه آنكه وكالت را تعليق كرده باشد.

(٥)

مسأله ٦- در صيغه طلاق تنجيز شرط است‌

؛ پس اگر آن را بر شرطى معلق كند باطل مى‌شود چه از چيزهايى باشد كه وقوع آن محتمل است كما اينكه بگويد: «انت طالق ان جاء زيد» يا چيزى باشد كه حصولش يقينى است كما اينكه اگر بگويد: «ان طلعت الشمس» البته جواز تعليق آن بر آن چيزى كه واقعا معلّق بر آن است بعيد نيست مانند قول او: «ان كانت فلانة زوجتى فهى طالق» چه بداند كه او زوجه‌اش است يا نداند.

(٦)

مسأله ٧- اگر صيغه طلاق را سه مرتبه تكرار كند و بگويد: «هى طالق هى طالق هى طالق» بدون آنكه رجوعى بين آنها واقع شود و قصد تعدد آن را داشته باشد، يك طلاق واقع مى‌شود

و دوتاى ديگر لغو مى‌باشند.

و اگر بگويد «هى طالق ثلاثا» سه طلاق قطعا حاصل نشده است و اقوى آن است كه مانند صورت قبلى يك طلاق واقع شده است.