ايستاده جماع نمودن و زير آسمان و زير درخت كه ميوه مى‌دهد، مكروه است. و يكى بودن كهنه مرد و كهنه زن مكروه است بلكه هر كدام از آنها جداگانه كهنه داشته باشند و با يك كهنه خود را مسح و پاك نكنند كه شهوت بر شهوت واقع شود، چون در خبر است كه: «اين كار بين آنها عداوت مى‌آورد»[١].

(١)

مسأله ٩- در شوهر دادن دختر و محفوظ نمودن او به شوهر در وقت بلوغ او، مستحب است.

پس از امام صادق (عليه السّلام) است كه: «از سعادت مرد اين است كه دخترش در خانه او خون ببيند»[٢]. و در خبر است: «به درستى كه دختران بكر به منزله ميوه روى درخت مى‌باشند، اگر ميوه‌ها رسيدند و چيده نشدند آفتاب آنها را خراب مى‌كند و باد آنها را روى زمين مى‌اندازد و همچنين است دختران بكر در وقتى كه مى‌رسند به آنچه كه زنها رسيده‌اند پس براى آنها دوايى نيست مگر شوهر نمودن»[٣]. و اينكه خواستگارى كه خلق و دين و امانتش مورد رضايت است و عفيف و صاحب گشايشى در زندگى است، جواب ردّ به او داده نشود و به شرافت حسب و بلندى نسب نگاه نشود؛ پس حضرت على (عليه السّلام) از پيغمبر (صلّى اللّه عليه و آله) نقل مى‌كند كه فرموده «وقتى كسى پيش شما آمد كه خلق و دينش مورد رضايت شما بود به ازدواج او در بياوريد كه اگر چنين نكرديد فتنه در زمين و فساد بزرگى مى‌شود»[٤].

(٢)

مسأله ١٠- سعى در تزويج و شفاعت در آن و راضى نمودن دو طرف، مستحب است.

پس از امام صادق (عليه السّلام) است كه فرموده: «امير المؤمنين (عليه السّلام) فرموده افضل شفاعتها اين است كه در نكاح بين دو نفر شفاعت كنى تا آنكه خدا بين آنها جمع نمايد»[٥]. و از امام كاظم (عليه السّلام) است كه فرموده: «سه نفرند كه در روز قيامت زير سايه عرش خدا هستند روزى كه هيچ سايه‌اى غير از سايه خدا نيست: مردى كه برادر مسلمانش را به ازدواج برساند يا به او خدمت كند يا سرّى را برايش كتمان نمايد»[٦]. و از پيغمبر (صلّى اللّه عليه و آله) است كه:

«كسى كه در ازدواج بين دو مؤمن كارى كند كه خداوند بين آنها جمع نمايد خداوند هزار حور العين را به ازدواج او در مى‌آورد كه هر حورى در قصرى از درّ و ياقوت است، و براى هر قدمى كه او در آن برداشته يا هر كلمه‌اى كه او به آن تكلم نموده، عمل يك سال است كه شبهايش را قائم و روزهايش را روزه گرفته است. و كسى كه در جدايى بين زن و شوهرش كار كند غضب و لعنت خدا در دنيا و آخرت بر او مى‌باشد و بر خدا حق است كه او را به هزار سنگ بزرگ از آتش سنگسار نمايد. و كسى كه در خراب كردن بين آنها قدم بردارد ولى جدا نكند، در دنيا و آخرت در سخط خداى عزّ و جلّ و لعنت او مى‌باشد و بر او حرام مى‌كند كه به وجه او نظر كند»[٧].

[١] وسائل الشيعة، ج ١٤، كتاب نكاح.

[٢] وسائل الشيعة، ج ١٤، كتاب نكاح.

[٣] وسائل الشيعة، ج ١٤، كتاب نكاح.

[٤] وسائل الشيعة، ج ١٤، كتاب نكاح.

[٥] وسائل الشيعة، ج ١٤، كتاب نكاح.

[٦] وسائل الشيعة، ج ١٤، كتاب نكاح.

[٧] وسائل الشيعة، ج ١٤، كتاب نكاح.