به اينكه ترك نمايد خوردن عذره را و تغذيه به غير آن نمايد تا اينكه اسم جلل از آن برطرف شود، و بعد از زوال اسم جلاله بودن احتياط آن است كه مدتى كه در هر حيوان منصوص شده، بگذرد و اين احتياط ترك نشود. و مدت در شتر چهل روز و در گاو بيست روز و احتياطا سى روز و در گوسفند ده روز و در مرغابى پنج روز و در مرغ سه روز و در ماهى يك روز و شب است و در غير آنچه كه ذكر شد معيار برطرف شدن اسم جلل است به طورى كه صدق نكند كه تغذيه به عذره مى‌كند بلكه صدق مى‌كند كه غذايش غير عذره است.

(٢)

مسأله ٢٠- كيفيت استبراء اين است كه حيوان به بستن يا حبس شدن در مدت مقرر از تغذيه به عذره جلوگيرى شود

و در اين مدت احتياطا علف پاك خورانده شود اگر چه اكتفا به غير آنچه كه موجب جلل است، مطلقا اگر چه متنجس يا نجس باشد خصوصا در متنجس خالى از قوت نيست.

(٣)

مسأله ٢١- وقتى كه خوردن مرغى اراده مى‌شود در صورتى كه جلال بودن آن معلوم نباشد

مستحب است كه چند روزى او را ببندد سپس ذبح نمايد.

(٤)

مسأله ٢٢- از چيزهايى كه موجب حرمت حيوان حلال بالأصالة مى‌شود اين است كه انسان در «قبل» يا «دبر» او وطى نمايد

اگر چه انزال نكند. چه انسان وطى‌كننده كوچك باشد يا بزرگ، بداند يا نداند، با اختيار باشد يا اكراه بر آن شود، و حيوان وطى شده نر باشد يا ماده؛ پس به سبب اين وطى، گوشت او و گوشت نسل او كه بعد از وطى به وجود مى‌آيد، بنابر اقوى در نسل حيوان ماده و بنابر احتياط در نسل حيوان نر و همچنين شير و پشم و موى آنها حرام مى‌باشد.

و ظاهر آن است كه اين حكم اختصاص به چهار پا دارد و در وطى بقيّه حيوانات نه در خود آنها و نه در نسل آنها جارى نمى‌شود.

(٥)

مسأله ٢٣- حيوان وطى شده اگر از حيوانى باشد كه خوردن آن اراده مى‌شود مانند گوسفند و گاو و شتر واجب است كه ذبح شده سپس سوزانده شود

و وطى‌كننده- در صورتى كه مالك نباشد- غرامت قيمت آن را براى مالكش بپردازد و اگر حيوانى باشد كه كمر آن جهت بار يا سوارى منظور است و خوردن آن معتاد نمى‌باشد مانند الاغ و قاطر و اسب، از محل وطى به شهر ديگر اخراج مى‌شود و در آنجا فروخته مى‌شود.

پس ثمن آن به وطى‌كننده داده مى‌شود و وطى‌كننده- در صورتى كه مالك نباشد- قيمت آن را غرامت مى‌دهد.