و گوشتش برويد و استخوانش محكم گردد، پس گوشت او و گوشت نسل او و شير هر دو حرام مى‌شود. و سگ ماده و زن كافر ملحق به خوك نمى‌شود و در تعميم اين حكم نسبت به آشاميدن شير آن- نه مكيدن- و نسبت به مكيدن شير آن- بعد از آنكه بزرگ شود و از شير گرفته شود- اشكال است اگر چه احوط است. و اگر استخوانش محكم نشده باشد، گوشتش مكروه است و كراهت آن به استبراء به مدّت هفت روز از بين مى‌رود به اينكه از تغذيه به شير خوك جلوگيرى شود و علف داده شود در صورتى كه بى‌نياز از شير باشد. ولى اگر بى‌نياز از شير نباشد در همان مدت به پستان مثلا گوسفند انداخته مى‌شود.

(٢)

مسأله ٢٥- اگر حيوان عرق بخورد تا مست شود و در همين حالت كشته شود گوشتش خورده مى‌شود

- البته احتياطا بعد از شستن آن- ولى آنچه در درون او هست از قبيل روده‌ها و شكمبه و دل و كبد و غير اينها خورده نمى‌شود اگر چه شسته شود. و اگر بول بخورد سپس بعد از خوردن آن، كشته شود، گوشت بدون شستن حلال است و آنچه را كه در درون دارد بعد از شستن خورده مى‌شود.

(٣)

مسأله ٢٦- اگر بزغاله يا گوساله از شير زنى بمكد تا از شير گرفته و بزرگ شود، گوشتش حرام نمى‌باشد

ليكن مكروه است.

(٤)

مسأله ٢٧- چهارده چيز از حيوان حلال، حرام مى‌باشد:

«خون»، «فضله»، «سپرز»، «عورت نرى»، «فرج- ظاهر و باطن آن-»، «خايه‌ها»، «بول دان»، «زهره دان»، «نخاع» كه رگ سفيدى است مانند مخ كه در وسط كمر مى‌باشد و «غذود» دشول كه عبارت از هر گره‌اى است در جسد كه گرد است و غالبا به گلوله شباهت دارد و «مشيمه» كه بچه دان است؛ و واجب است از چيزى كه با بچه دان است و با آن بيرون مى‌آيد، احتياط شود، «علباوان» كه عبارتند از دو عصب پهن و زردى كه از گردن تا دم، روى كمر كشيده شده‌اند، و «خرزه دماغ» كه عبارت است از حبّه‌اى در وسط مغز و به اندازه نخود است كه تا حدودى به رنگ خاكسترى متمايل است و رنگش با رنگ مخ كه در جمجمه است، مخالف است، و «حدقه» كه عبارت است از عدسى چشم كه ديدن به وسيله آن صورت مى‌گيرد، نه همه جسم چشم.

(٥)

مسأله ٢٨- حرمت چيزهاى ذكر شده (در مسأله بالا) اختصاص به حيوانى دارد كه ذبح و نحر شده است‌

، بنابراين هيچ يك از آنها از ماهى و ملخ حرام نمى‌باشد مگر فضله و خون با اشكالى كه در هر دو است.