و احتياط آن است كه از مانند اين گونه مصالح تجاوز ننمايد. و اگر چيزى را براى امام (عليه السّلام) يا بعضى از اولاد او نذر نمايد ظاهر آن است كه جايز باشد صرف آن در راه‌هاى خير به قصد اينكه ثواب آن به منذور له برگردد، و بين صدقه بر مساكين و كمك به زائرها و غير آنها از وجوه خير مانند ساختن مسجد و پل و مانند آن فرقى نيست، اگر چه احتياط آن است كه در كمك به زوار آنان وصله به كسى كه مجاور آنها است كه نيازمند مى‌باشد، و صلحا از قبيل خدمتكارانى كه مواظب شئون زيارتگاه‌ها هستند و مجالس عزادارى اقامه مى‌نمايند، مصرف نمايند. و اين در صورتى است كه جهت خاص يا انصرافى به جهت خاصى در قصد ناذر نباشد وگرنه بايد به همان منحصر شود.

(٢)

مسأله ٢٢- اگر گوسفندى را براى صدقه يا براى يكى از ائمه (عليهم السّلام) يا براى زيارتگاهى از مشاهد و مانند آن معين نمايد

نماى متصل آن مانند چاقى، تابع آن مى‌باشد. و اما نماى منفصل پس در حمل و شير آن، احتياط ترك نشود؛ بلكه خالى از وجه نيست. و اما بچه گوسفند كه قبل از نذر موجود است و شيرى كه قبل از نذر دوشيده شده، مال مالك آن است.

(٣)

مسأله ٢٣- اگر نذر كند كه همه ملكش را صدقه بدهد، لازم مى‌شود.

پس اگر بر او دشوار باشد ارزش همه آن را به قيمت عادلانه تعيين مى‌كند و بر ذمّه خود مى‌گيرد و در آن مالها هر چه و هر طور كه بخواهد تصرف مى‌نمايد سپس كم كم آنچه را كه در ذمه‌اش هست صدقه مى‌دهد و حساب مى‌كند تا تمام آن را وفا نمايد؛ پس اگر چيزى از آن باقى بماند بايد وصيت كند كه آن را بعد از مرگش از تركه او بپردازند.

(٤)

مسأله ٢٤- اگر ناذر از نذرش در وقت آن- در صورتى كه موقت باشد- و در هر وقت- اگر مطلق باشد- عاجز شود

، نذرش منحل مى‌شود و از او ساقط مى‌گردد و چيزى بر او نيست؛ ولى اگر روزه‌اى را نذر كند و از آن عاجز شود بايد بنابر اقوى از هر روزى يك مد طعام بدهد، و احتياط دو مدّ است.

(٥)

مسأله ٢٥- نذر مانند قسم است در اين كه اگر به ايجاد عملى از روزه يا نماز يا صدقه يا غير آن، تعلق پيدا كند

؛ پس اگر وقتى را براى آن معين كند، متعين مى‌شود، و به ترك آن در آن وقت حنث تحقق پيدا مى‌كند، و كفاره واجب مى‌شود؛ پس اگر روزه باشد قضاى آن بنابر اقوى واجب است. و اگر نماز باشد احتياطا آن را قضا مى‌نمايد و اما اگر غير آنها باشد ظاهرا قضاى‌