يا راهى را بپيمايد كه به كشتى و مانند آن نياز داشته باشد و لو اينكه به خاطر عبور از شط و مانند آن باشد. و اگر راه منحصر به دريا باشد پس اگر از اول چنين بوده است، منعقد نمى‌شود مگر اينكه منظورش در مسافتى است كه پياده روى ممكن باشد پس در بقيه راه غير دريا واجب است پياده برود و اگر بعد از نذر عارض شده باشد چنانچه نذر مطلق و غير موقت باشد و انتظار مى‌رود كه بعدا بر راه خشكى تمكن پيدا كند و در آن پياده برود، بايد منتظر بماند. و اگر نذرش معين به وقت خاصّ باشد و انحصار طريق به بحر در همان وقت عارض شود يا مطلق و غير موقت باشد و هيچ وقت نمى‌تواند پياده برود، وجوب وفاء از او ساقط مى‌شود و چيزى بر او نيست.

(٢)

مسأله ١٨- اگر براى كسى كه پياده رفتن را نذر نموده، عجز در قسمتى از راه- نه قسمت ديگر- عارض شود

پس احتياط- اگر اقوى نباشد- آن است كه به اندازه توانايى‌اش بايد پياده برود و در قسمت ديگر سوار شود و احوط و بهتر آن است كه در نذر حج شترى براى قربانى سوق دهد. و اگر به سوار شدن كشتى اضطرار پيدا كند احتياط آن است كه بقدرى كه ممكن است در آن بايستد.

(٣)

مسأله ١٩- اگر نذر كند كه عين مشخصى را صدقه بدهد متعيّن مى‌شود

و مثل يا قيمت آن با اين كه خود آن وجود دارد، مجزى نمى‌باشد و در صورت تلف آن اگر او آن را تلف نكرده باشد نذرش منحل مى‌شود و چيزى بر او نيست. و اگر او آن را تلف كرده، مثل يا قيمت آن را بنابر احتياط ضامن است؛ پس، بدل را صدقه مى‌دهد و در صورتى كه اتلاف او، از روى اختيار و عمد باشد بنابر اقوى كفاره هم بايد بدهد.

(٤)

مسأله ٢٠- اگر براى شخص معينى نذر نمايد لازم مى‌شود و منذور له، مالك ابراى آن نمى‌باشد

؛ پس به ابراى او از ناذر ساقط نمى‌شود و قبول آن بر منذور له واجب نمى‌باشد. پس اگر از قبول آن خوددارى نمايد بعيد نيست كه نذر منحل نباشد مگر اينكه در تمام وقت معيّنى كه برايش مشخص شده در نذر موقّت و مطلقا و دائما در غير آن، خوددارى نمايد پس اگر از امتناعش در نذر موقت- قبل از اين كه از وقتش خارج شود- و در غير آن، برگردد صدقه بر او واجب است. ولى اگر نذر او صدقه دادن عين معينى باشد و او از قبول آن خوددارى نمايد برايش جايز است كه آن را تلف نمايد. و اگر برگردد ضمان و كفّاره‌اى بر او نمى‌باشد. و اگر ناذر قبل از آنكه به نذرش وفا نمايد بميرد، از اصل تركه‌اش خارج مى‌شود. و همچنين است هر نذرى كه معلّق به مال باشد مانند ساير واجبات مالى. و اگر منذور له قبل از آن كه به او صدقه داده شود