(٢) نصوص زيادى بر استحباب صدقه و تشويق بر آن مخصوصا در وقتهاى خاصى و بر طوايف مخصوصى وارد شده است مانند جمعه و عرفه و ماه رمضان و مانند همسايه‌ها و ارحام. حتى در حديث وارد شده است كه: «صدقه به ديگران روا نيست در حالى كه ذى رحم محتاج باشد»[١].

و از حضرت رسول (صلّى اللّه عليه و آله) است كه: «به درستى كه خدا، كه غير از او خدايى نيست، هرآينه به صدقه، بيمارى و دبيله (يك نوع مرض درونى است) آتش‌سوزى و غرق شدن و خراب شدن و ديوانگى- و هفتاد باب از بدى را شمرد- دفع مى‌كند»[٢]. و وارد شده است كه:

«افتتاح روز به صدقه، نحوست روز، و افتتاح شب را به آن، نحوست شب را دفع مى‌كند»[٣]. و «صدقه در شب غضب ربّ را خاموش مى‌كند و گناه بزرگ را نابود مى‌نمايد و حساب را آسان مى‌كند. و صدقه در روز، مال و عمر را زياد مى‌كند»[٤]. و «بر شيطان چيزى سنگين‌تر از صدقه بر مؤمن نمى‌باشد و صدقه قبل از آنكه به دست بنده برسد، به دست خداى متعال مى‌رسد»[٥]. و از على بن الحسين (عليه السّلام) است كه: «دستش را وقت صدقه مى‌بوسيد، به او گفته شد براى چه مى‌بوسيد؟ فرمود: صدقه به دست خدا مى‌رسد قبل از آنكه به دست سائل برسد»[٦]. و مانند اين حديث از غير آن حضرت (عليه السّلام) وارد شده است. و از پيغمبر اسلام (صلّى اللّه عليه و آله) است كه: «هر معروفى صدقه است، به غنى يا فقير؛ پس صدقه بدهيد و لو اينكه به يك نيم خرما باشد و از آتش بترسيد و لو به يك نيمى از خرما، زيرا خداوند آن را براى صاحبش پرورش مى‌دهد كما اينكه يكى از شما بچه اسب يا از شير گرفته‌اش را پرورش مى‌دهد تا او را در قيامت وفا نمايد و تا از كوه بزرگ، بزرگتر باشد»[٧]. و غير از اينها.

(٣)

مسأله ١- در صدقه قصد قربت معتبر است‌

و بنابر اقوى، عقدى كه مشتمل بر ايجاب و قبول باشد، در آن معتبر نيست؛ بلكه معاطات كافى است، پس به هر لفظ يا فعلى از اعطا كردن و مسلط نمودن كه قصدش از آن تمليك مجانى و قربة الى اللّه باشد، تحقق پيدا مى‌كند و اقباض و قبض در آن شرط است.

(٤)

مسأله ٢- رجوع در صدقه بعد از قبض- جايز نيست.

اگر چه بر بيگانه باشد بنا بر اصح.

[١] وسائل الشيعة، ج ٦، كتاب زكات، باب ٧ از ابواب صدقه، ح ٢.

[٢] وسائل الشيعة، ج ٩، كتاب زكات باب ٩، از ابواب صدقه، ح ١.

[٣] و( ٤) وسائل الشيعة، ج ٦، باب ١٢ از ابواب صدقه، ح ١ و ٢ و ٣.

[٤] و( ٤) وسائل الشيعة، ج ٦، باب ١٢ از ابواب صدقه، ح ١ و ٢ و ٣.

[٥] وسائل الشيعة، ج ٦، كتاب زكات، باب ١ از ابواب صدقه، ح ١٢.

[٦] وسائل الشيعة، ج ٦، كتاب زكات، باب ٢٩ از ابواب صدقه، ح ٢.

[٧] وسائل الشيعة، ج ٦، كتاب زكات، باب ٧ از ابواب صدقه، ح ٥.