ذابح و وسيله ذبح شرط است در نحركننده و وسيله نحر هم شرط مى‌باشد. و ذكر نام خدا در وقت نحر واجب است كما اينكه در وقت ذبح واجب مى‌باشد. و واجب است كه شتر مورد نحر را رو به قبله نمايد و در اعتبار حيات و استقرار آن در اينجا همان است كه در ذبيحه گذشت.

(١)

مسأله ١٨- نحر شتر- ايستاده، و به زانو نشسته- در حالى كه رو به قبله باشد، جايز است‌

بلكه اگر روى يك طرفش افتاده باشد در صورتى كه جاى نحر و مقاديم بدنش رو به قبله باشد، نحر آن جايز است اگر چه افضل آن است كه ايستاده باشد.

(٢)

مسأله ١٩- هر چه كه ذبح و نحرش متعذر باشد يا به جهت سرپيچى و امتناع نمودن آن يا در جايى واقع شود كه انسان نتواند به موضع تذكيه آن برسد

تا ذبح يا نحرش كند كما اينكه به چاه بيفتد يا در جاى تنگى واقع شود و ترس مردن آن باشد جايز است كه با شمشير يا كارد يا نيزه يا غير آنها از چيزهايى كه آن را زخم مى‌زند و به قتل مى‌رساند، آن را ببرد و زخمى نمايد و خوردن آن حلال است اگر چه موضع بريدن مصادف موضع تذكيه نباشد و شرط بودن ذبح و نحر و همچنين رو به قبله بودن ساقط مى‌شود. ولى رعايت بقيّه شرايط از قبيل ذكر نام خدا و شرايط ذابح و ناحر واجب است. و اما آنچه كه در وسيله جمادى شكار گذشت در اين وسيله معتبر مى‌باشد و در اينجا به گاز سگ اكتفا نمودن دو وجه است كه اقواى آنها در مورد حيوانى كه از روى عصيان سرپيچى و امتناع مى‌نمايد كفايت است.

و از اين قبيل است حيوانى كه حمله مى‌كند و هجوم مى‌آورد و سرپيچى مى‌كند نه غير آن مانند آنكه به چاه افتاده است.

(٣)

مسأله ٢٠- براى ذبح و نحر آداب و وظايف مستحب و مكروهى است‌

از آن جمله بنابر آنچه از گروهى از فقها فتواى به آن حكايت شده است اين است كه هر دو دست گوسفند به يكى از دو پايش بسته شود و پاى ديگرش رها باشد و پشم و مويش را به دستش بگيرد تا سرد بشود. و چهار دست و پاى گاو بسته شود و دم آن رها باشد. و شتر ايستاده باشد و دستهايش از ما بين دو خف تا دو زانو يا دو زير بغل بسته شود و پاهايش رها باشد. و پرنده بعد از ذبح رها شود تا پر بزند.

و از آن جمله اين است كه ذابح و ناحر رو به قبله باشند. و از آن جمله اين است كه قبل از ذبح و نحر آب به آن عرضه شود. و از آن جمله اين است كه با حيوان در ذبح و نحر و مقدمات آنها، به آنچه كه آسانتر و راحت‌تر است و از تعذيب و اذيت دادن آن دورتر باشد، معامله شود، به اينكه با مدارا و رفق جهت ذبح و نحر سوق داده شود و بخواباند و تيغه را تيز نمايد و از آن بپوشاند تا نبيند و در عمل سريع باشد و كارد را با قوّت در موضع ذبح بكشد.