(١) و امّا مكروهات، از آن جمله اين است كه: قبل از بيرون آمدن جان، پوستش را بكند و گفته شده كه حرام است اگر چه ذبيحه به آن حرام نمى‌شود و احتياط همين است. و از آن جمله اين است كه كارد را معكوس كند و داخل گردن نمايد و حلقوم را به طرف بالا ببرد. و از آن جمله اين است كه حيوانى ذبح شود در حالى كه حيوان ديگرى كه هم جنس آن است به آن نگاه مى‌كند و اما غير آن حيوان در آن تأمل است اگر چه خالى از وجه نيست. و از آن جمله اين است كه در شب و روز قبل از ظهر جمعه ذبح شود مگر ضرورتى باشد. و از آن جمله اين است كه با دست خويش چارپايى را كه پرورش داده، ذبح نمايد و اما جدا كردن سر آن قبل از آنكه جانش بيرون بيايد، احوط ترك آن است بلكه حرمت آن خالى از وجه نيست؛ البته ذبيحه بنابر اقوى با چنين كارى، حرام نمى‌شود. و اين در صورت عمد است. و اما اگر با غفلت يا سبقت گرفتن كارد باشد بدون اشكال حرمت و كراهتى نه در خوردن و نه در جدا نمودن آن نمى‌باشد و احتياط آن است كه بريدن «نخاع» ذبيحه را ترك نمايد، به اين معنى كه كارد را به نخاع آن نرساند. و «نخاع» رگ سفيدى (مغز حرام) است كه از وسط فقرات آن از گردن تا آخر دم آن كشيده شده است.

(٢)

مسأله ٢١- اگر جنين خارج شود يا از شكم مادرش بيرون آورده شود پس در صورت زنده بودن مادر يا مردنش بدون تذكيه، خوردن آن حلال نمى‌باشد

مگر اينكه زنده باشد و تذكيه شود. و همچنين است اگر زنده خارج شود يا زنده از شكم مادرش كه تذكيه شده، بيرون آورده شود؛ زيرا فقط با تذكيه حلال مى‌شود. پس اگر تذكيه نشود حلال نمى‌باشد اگر چه بنابر اقوى تذكيه نشدن آن به جهت اين باشد كه وقت براى تذكيه نباشد. ولى اگر از شكم مادر تذكيه‌شده‌اش مرده بيرون بيايد يا مرده بيرون آورده شود خوردنش حلال است و تذكيه‌اش به تذكيه مادرش مى‌باشد ليكن شرطش اين است كه تامّ الخلقه باشد و مو يا كرك درآورده باشد وگرنه ميته مى‌باشد. و با اين شرط بين اينكه روح در او دميده نشده باشد و بين اينكه داراى روح بوده و ليكن در شكم مادرش مرده باشد. در حلال بودن آن بنابر اقوى فرق نمى‌كند.

(٣)

مسأله ٢٢- اگر جنين در وقت ذبح يا نحر مادرش زنده باشد

و بعد از آن قبل از آنكه شكم مادرش شكافته شود و از آن خارج شود، بميرد بنابر اقوى در صورتى كه به شكافتن شكم مادرش، مبادرت شود و حيات آن درك نشود، حلال است. بلكه اگر مبادرت نشود ولى زايد بر مقدار متعارف در شكافتن شكم‌هاى ذبيحه‌ها بعد از ذبح تأخير نيندازد اگر چه احتياط مبادرت و عدم تأخير حتى بقدر متعارف است ولى اگر زيادتر از متعارف تأخير بيندازد و قبل از آنكه شكم شكافته شود بميرد، احتياط، اجتناب از آن است.