سال را نذر نمايد. و ظاهر آن است كه در صورت اطلاق آن، دوازده ماه و لو متفرق باشد، كفايت مى‌كند. بلكه و همچنين است اگر روزه يك ماه را نذر نمايد، كه ظاهرا روزه سى روز و لو متفرق باشد كفايت مى‌كند. همان طورى كه روزه بين دو هلال از يك ماه و لو ناقص و يك روز كم داشته باشد، كفايت مى‌كند. و مى‌تواند كه يك ماه با تلفيق روزه بگيرد پس در اثناى ماهى شروع مى‌كند و از ماه دوّم مقدار آنچه كه از ماه اوّل گذشته بود، تكميل مى‌نمايد. ولى اگر به طور متفرق بياورد اكتفا به مقدار ماه ناقص، جايز نيست.

(١)

مسأله ١١- اگر روزه سال معينى را نذر كند، روزه دو عيد از آن استثنا مى‌باشد

، پس در آنها روزه نمى‌گيرد و قضايى بر او نيست. و همچنين افطار مى‌كند در روزهايى كه چيزى در آنها عارض شود كه روزه با آن صحيح نمى‌باشد، از قبيل بيمارى يا حيض يا نفاس يا مسافرت.

ليكن بنابر اقوى، قضاى آن واجب است.

(٢)

مسأله ١٢- اگر مثلا روزه هر پنجشنبه را نذر نمايد و بعضى از آنها با يكى از دو عيد يا با يكى از عوارضى كه مجوّز افطار (و نگرفتن روزه) مى‌باشد، از بيمارى يا حيض يا نفاس يا مسافرت مصادف شود

، بايد افطار كند و روزه نگيرد و در غير دو عيد و مسافرت، بنابر اقوى قضا واجب است و بنابر احتياط در آنها- اگر چه نسبت به دو عيد، خالى از قوت نيست-.

(٣)

مسأله ١٣- اگر روزه يك روز معين را نذر نمايد و عمدا آن روز را روزه نگيرد

، قضاى آن با كفاره واجب است.

(٤)

مسأله ١٤- اگر روزه روز معينى را نذر نمايد، مسافرت برايش جايز است‌

اگر چه ضرورى نباشد و افطار مى‌كند سپس قضا مى‌نمايد و كفاره‌اى بر او نيست.

(٥)

مسأله ١٥- اگر زيارت يكى از ائمه (عليهم السّلام) يا بعضى از صلحا را نذر كند لازم مى‌شود

و حضور بر مزار آنها و سلام بر مورد نذر كفايت مى‌كند و ظاهرا غسل زيارت و نماز آن اگر در نذر ذكر نشده‌اند، واجب نمى‌باشد. و اگر امامى را تعيين كند، زيارت غير او، مجزى نمى‌باشد اگر چه زيارت آن ديگرى افضل باشد. همان طورى كه اگر از زيارت كسى كه تعيين نموده، عاجز شود. زيارت غير او به عنوان عوض آن، واجب نمى‌باشد. و اگر زمانى را براى زيارت تعيين كند، متعين مى‌شود. پس اگر عمدا در وقتش آن را ترك نمايد حنث نموده و كفاره واجب مى‌شود و بنابر اقوى قضا واجب نيست.

(٦)

مسأله ١٦- اگر نذر كند كه پياده حج نمايد يا پياده امام حسين (عليه السّلام) را زيارت نمايد، در صورت توانايى و نبود ضرر، منعقد مى‌شود

، پس اگر سواره حج كند يا زيارت نمايد با اينكه توانايى بر پياده روى داشته باشد، چنانچه نذرش مطلق باشد و تعيين وقت ننموده باشد بايد به طور پياده اعاده نمايد. و اگر وقتى معين كرده باشد و عمدا فوت شده باشد حنث نموده و كفّاره بر