باشد اشكال است بلكه آنچه كه ارجح به نظر مى‌رسد اين است كه نهايت آن يك سال است؛ پس اگر اصلا به او دخولى نكرده باشد و در عورت او يا در اطراف آن انزالى ننموده باشد به طورى كه احتمال جذب آن به داخل برود و منى را به نحوى از انحاء داخل آن نكرده باشد، قطعا بچه به شوهر زن ملحق نمى‌شود بلكه نفى او از او واجب است. و همچنين است اگر به او دخول كرده و انزال نموده باشد و بچه زنده كاملى بياورد كه از شش ماه از وقت دخول و مانند آن كمتر باشد. يا بچه را بياورد و حال آنكه از وقت وطى او و مانند آن بيشتر از نهايت حمل گذشته باشد كما اينكه از او كناره بگيرد يا از او بيشتر از آن غايب شود و بعد از آن بچه بياورد.

(١)

مسأله ٢- اگر شروط گذشته تحقق پيدا كند فرزند به شوهر زن ملحق مى‌شود

و برايش نفى او جايز نيست اگر چه وطى كننده‌اى از روى گناه او را وطى كرده باشد تا چه رسد به اينكه او را به آن متهم كرده باشد. و اگر او را نفى كند از او منتفى نمى‌شود، اگر عقد دائم باشد مگر به لعان؛ به خلاف آنكه عقد منقطع باشد و فرزندى بياورد كه الحاق آن به او ممكن باشد، پس اگر چه نفى او برايش جايز نيست ليكن اگر او را نفى كرد ظاهرا بدون لعان منتفى مى‌شود. ليكن با ادّعاى نسب از جانب زن يا فرزند، مرد بايد قسم بخورد.

(٢)

مسأله ٣- نفى فرزند به خاطر عزل جايز نيست‌

؛ پس اگر او را نفى كند منتفى نمى‌شود مگر به لعان.

(٣)

مسأله ٤- زنى كه به شبهه وطى شده است كما اينكه زن بيگانه را به گمان اينكه او زن خودش است وطى كند فرزند او به وطى‌كننده ملحق مى‌شود

به شرطى كه ولادتش از وقت نزديكى شش ماه يا بيشتر باشد و اينكه از نهايت حمل تجاوز نكند و به شرطى كه تحت زوجى- با امكان تولّد از او با شروطش- نباشد.

(٤)

مسأله ٥- اگر در دخولى كه موجب الحاق فرزند و عدم آن است اختلاف نمايند پس زن ادعا كند كه دخول واقع شده تا بچه به شوهر ملحق شود و مرد آن را انكار نمايد

، يا در ولادت او اختلاف نمايند پس زوج آن را نفى كند و ادعا كند كه زن بچه را از خارج آورده پس قول، قول زوج است با قسمش. و اگر در دخول و ولادت متفق باشند ولى در مدت اختلاف كنند پس مرد ادعا كند كه ولادت او كمتر از شش ماه يا بيشتر از نهايت حمل است و زن خلاف او را ادعا كند پس قول، قول زن است با قسمش و فرزند به او ملحق مى‌شود و از او منتفى نمى‌شود مگر به لعان.

(٥)

مسأله ٦- اگر زوجه مدخول بهايش را طلاق دهد پس عده بگيرد و ازدواج نمايد سپس فرزندى بياورد

پس اگر الحاق آن به شوهر دوّمى ممكن نباشد و به اوّلى ممكن باشد كما اينكه در كمتر از شش ماه از نزديكى دوّمى آن بچه متولد شود و با- تمام شدن آن (شش ماه) بدون تجاوز از