منع تدوين حديث انگيزه ها و پيامدها - شهرستانى، سيد على؛ مترجم سيد هادي حسيني - الصفحة ٧١٤ - ٤ ديه دندانها

بنابراين، مى‌توان سخن پيامبر صلى الله عليه و آله را اشاره به حُكّام امَوى و عبّاسى دانست كه به آشاميدن نبيذ دست يازيدند و از آن فراتر رفتند و شرابِ خالص را نوشيدند.

در هر حال، اگر تدوين نزد مسلمانان استوار مى‌ماند و اگر خلفا مى‌گذاشتند كه مسلمانان معالم دينشان را از مُدَوَّنات- از جمله كتاب امام على عليه السلام- فرا گيرند، اين آميختگى ميانِ اصول و مفاهيم پديد نمى‌آمد، و اين كار براى اسلام و مسلمانان بسيار سودمند مى‌افتاد و اختلاف در مسائل فقهى (ميان امّت اسلام) به اين حد نمى‌رسيد.

٤. ديه دندان‌ها

حكم بن عُيَيْنَه مى‌گويد به امام باقر عليه السلام گفتم: در دهان بعضى از مردم ٣٢ دندان است و در دهان بعضى ٢٨ دندان، ديه دندان‌ها چگونه تقسيم مى‌شود؟ فرمود:

خلقت طبيعى ٢٨ دندان است؛ ١٢ دندان در جلوِ دهان و ١٦ دندان در عقبِ آن. ديه دندان‌ها بر همين تعداد تقسيم مى‌شود. ديه هريك از دندان‌هاى پيشين- هرگاه شكسته شود- ٥٠٠ درهم مى‌باشد و ديه همه آنها شش هزار درهم.

و ديه هريك از دندان‌هاى پسين- هرگاه شكسته شود و [از بيخ‌] بيفتد، ٢٥٠ درهم است و ديه همه اين ١٦ دندان، چهار هزار درهم.

بنابراين، ديه همه دندان‌هاى پيشين و پسين، ده هزار درهم مى‌شود، پس افزون بر اين ٢٨ دندان، ديه ندارد و نيز براى كمتر از ٢٨ دندان، ديه‌اى نيست.

در كتاب على، حكم ديه را اين چنين يافتيم‌[١].

شيخ صدوق به اسنادش از ابن محبوب مثل اين روايت را مى‌آورد[٢]، و نيز شيخ طوسى به اسناد از حسن بن محبوب، مانند آن را نقل مى‌كند[٣].

[١] . تهذيب الأحكام ١٠: ٢٥٤، حديث ١٠٠٥؛ الاستبصار ٤: ٢٨٨، حديث ١٠٨٩.

[٢] . من لا يحضره الفقيه ٤: ١٣٧، حديث ٥٣٠٤.

[٣] . تهذيب الأحكام ١٠: ٢٥٥، حديث ١٠٠٦؛ الاستبصار ٤: ٢٨٨، حديث ١٠٩٠.